De Abt van Egmond ging uit van de idee dat hij bezig was grond te winnen voor het komend Godsrijk. Het aardse rijk dat een voorafschaduwing zou zijn van de civitas maxima celesta, de Stad Gods, zoals geschetst door Sint Augustinus van Hippo, bisschop van het Noord-Afrikaanse Carthago. U moet rekenen: de dijkingen startten rond 850. Men naderde dus de millenniumwisseling. De eerste sedert Christus was gestorven aan het kruis om de schuldige mensheid te verlossen van haar kwaad, een onbegrijpelijk maar noodzakelijk zoenoffer aan de Vader die terecht wraak wilde. Christus had volgens deze Kerkvader daarmee een lineaire Heilsgeschiedenis in gang gezet, zinvol, zelfs berekenbaar in fases maar alleen door begenadigden te begrijpen. Christus had ook voorzegd dat hij zou weerkomen om de Mensheid te berechten. De theologen in de IJzeren eeuw, de negende, waren zeker dat daarbij de getalsmystiek een doorslaggevende rol zou spelen, waarbij het het getal “duizend” een scharnierfunctie zou hebben.
Christus zou dus dat Apocalyptisch vonnis komen wijzen binnen een toch korte periode waarbij Hij stoffelijk weer — helaas — onder zijn gelovige christenheid zou moeten vertoeven. Om het onderzoek ter terechtzitting te leiden, de bewijsredeneringen te ontvouwen, de bokken van de schapen te scheiden en de engelen over te laten gaan tot tenuitvoerlegging van de massale eindgewijsden. Dat zou op aarde moeten gebeuren. De aarde die zich dan zou openen om de zondaars in de hellekrochten te verwijzen. Daar had Christus territoir voor nodig: de civitas maxima terrena. Dat waren Christus’ volgelingen dus verplicht te vestigen. En dat deden de Benedictijnen onder meer door deze dijkages. Zij wonnen gronden voor de Paus tot dat doel. De Paus moest dus dit werk aan deze Orde gunnen via een grootschalige concessie. En daarom vroeg de Abt aan de Heilige Stoel, ’s Pausen administratieve apparaat, deze concessie. Paus Adrianus II willigde in en wenste het voorgenomen traject te kennen voordat hij de concessie bekrachtigde. En hij wilde ook weten hoe de Abt dit grootschalige project dacht af te wikkelen zonder in conflict te komen met de wereldlijke bestuurders in deze regio, die hem volkomen onbekend en nogal onherbergzaam leek, want dat de Lage Landen geen kustoord waren, dat was algemeen bekend.
Dat leidde tot bureaucratische vertragingen, omdat de correspondentie via Trier over Keulen naar Utrecht en vandaar naar Egmond leidde. Uiteindelijk stond Paus Formosus de eindratificatie toe bij Bulla. In 891. Hij zag dit plan zitten, mits de Abt maar conflicten vermeed met mogelijke militaire gouverneurs hetzij van Frankische, hetzij van Duitse zijde. De Roomse Keizer zou van de ratificatie op de hoogte moeten komen en zou daarop mogen amenderen. Want deze dijkage betrof zeker ook het Heilig Roomse Rijk. Das Heilige Reich Teutonischer Nation. Het eerste Rijk. Het tweede Rijk zou dat van 1871 worden, toen Bismarck het Keizerrijk onder de Hohenzollern uitriep. En Hitler stichtte in 1933 het Derde Rijk. Formosus wilde geen conflicten met die Roomse Keizer. Hij had er ervaring mee, Formosus. Formosus leefde in een tijd waarin de macht die met het pausschap gepaard ging, grote wedijver onder geestelijken tot gevolg had. Door Paus Johannes VIII was de talentvolle Formosus kennelijk als een bedreiging gezien. Hij ontzette hem uit zijn bisschopsambt op beschuldiging van onder andere verraad, het ongeoorloofd verlaten van zijn bisdom en openlijke hang naar het pausschap. Johannes’ opvolger Marinus I vond het kennelijk politiek opportuun om deze beslissing ongedaan te maken. In 891 werd Formosus zelf tot Paus gekozen. Dankzij zijn diplomatieke talent verbeterde hij de relaties tussen Rome en Constantinopel. Tevens droeg hij door bestuurlijke maatregelen bij aan de versterking van het christendom in Noord-Europa. En dit was er één van.