Boeken en media
Zo’n super-procureur-generaal leek dan wel heel wat, die kwam op de televisie maar steeds even vertellen wat het beleid was van het Openbaar Ministerie en die sprak maar voortdurend af met de Minister, hoe er strafvorderlijk rechtshandhavend zou worden opgetreden, Meer…
We kwamen bijna gelijktijdig aan bij het Parket-Generaal in het begin van 2000. Beiden met zekere basale gevoelens van twijfel, schat ik. Ik kende het Openbaar Ministerie wel redelijk goed, zij het steeds als buitenstaander die toch met dit vervolgingskantoor Meer…
Zo kwam het dat Arthur Docters van Leeuwen als eerste super-procureur-generaal als een eerloze schelm het bos in gestuurd werd in de nieuwe organisatie van het Openbaar Ministerie zoals voorzien in de lex-Donner. De pers smulde van de snedige details Meer…
Het zittend College van Procureurs-Generaal wist zich uiteraard geen raad met de ontstane situatie toen ook de Tweede Kamer zonder al te veel aarzelen achter de Minister Sorgdrager ging staan, omdat deze magistraten in ieder geval het primaat van de Meer…
Het toppunt, zeker ook rechtsstatelijk: de zaak van Minister Winnie Sorgdrager en de Procureurs-Generaal 1998 De hiërarchische verhoudingen tussen de Minister van Justitie als hoogste gezag over het Openbaar ministerie enerzijds en de procureurs-generaal verenigd in hun College aan de Meer…
De vervolgingshandelingen tegen Simon René Léon Lancee (Rijswijk, 16 februari 1951), een thans voormalige Nederlandse politiefunctionaris en politicus gaven, naast andere merkwaardige schokkende incidenten in de opsporing en vervolging van strafbare feiten bij de publieke rechtshandhaving — denk aan de Meer…
De Commissie van Traa De reeds genoemde commissie-Wieringa was snel en snoeihard van een eindrapport bevallen waarin de Amsterdamse politietop beschuldigd werd van verregaande corruptie. Commotie. Hoofdcommissris Nordholt van Amsterdam was niet van de buis te branden. In uniform met Meer…
Over de verhouding tussen de Minister en zijn Openbaar Ministerie is decennialang enorm gemeierd, oeverloos. Reeds omdat in de beschikbare regelingen op het niveau van formele wetten niet echt veel inhoudelijks stond. Het systeem van 1813 stond ook eigenlijk niet Meer…
Het algemeen vervolgingsbeleid van het Openbaar Ministerie bleef buitengewoon schimmig zolang de Procureurs-Generaal dat beleid min of meer afstemden op autonome basis in de maandelijkse informele setting van het departement van Justitie te Den Haag. Dan kwamen de vijf ressortshoofden Meer…
In verschillende geruchtmakende strafzaken kon vanaf 1960 de bewering gehoord worden dat het in artikel 167 van het Wetboek van Strafvordering neergelegde opportuniteitsbeginsel klassenjustitie systemisch in de hand werkte. Mede omdat het beginsel steeds vaker zo werd uitgelegd dat het Meer…
Joan de Wijckerslooth had zich door de nieuwe Secretaris-Generaal van Justitie Harry Borghouts laten overhalen om nu de tweede super-procureur-generaal te worden in de nieuwe beheersstructuur van het Openbaar Ministerie. En dat terwijl hij heel goed wist dat hij door Meer…
De Nederlandse Strafwet erkent dat rechtspersonen delicten kunnen begaan. Dat doet zij via het Algemeen Deel van het Wetboek van Strafrecht van 1881. Dat Wetboek kende dat niet. Tussen 1870 en 1876 is daarover enorm beraadslaagd door de ambtelijke voorbereidingscommissie Meer…