En weer leggen pro-Palestina demonstranten ten kleinen getale een deel van het Nederlands treinverkeer plat. Dat hadden ze ruim te voren aangekondigd. Alleen de beoogde locatie nog niet. Dat bleek het spoorwegnet rondom Amsterdam Centraal te zijn. Twintig demonstraten noopten het treinverkeer tot tijdelijke stilstand. Als uw machtige arm het wil, staat het gantsche raderwerk stil, aldus een befaamde prent van de sociaal-democraat Albert Hahn bij de tweede spoorwegstaking 1903 te Amsterdam. En zo was het ook deze keer. Rond 19.30 uur liepen volgens de politie ongeveer twintig demonstranten de sporen op. Vrij snel daarna grepen de agenten in. Inmiddels zijn alle personen van het spoor gehaald. De hele actie duurde ongeveer een kwartier. Volgens een verslaggever van het ANP ter plaatse werden de activisten op de perrons gezet en kregen de meesten van hen handboeien om. De politie zei voorbereid te zijn, maar kon de actie niet tegenhouden. “Je ontkomt er niet aan dat mensen het spoor op gaan”, zei een woordvoerder. Extinction Rebellion (XR) had dinsdag samen met een aantal andere pro-Palestijnse groepen aangekondigd dat het “een cruciaal station” in Nederland zou bezetten.
De activisten wilden dat het demissionaire kabinet voor woensdag 15.00 uur een volledig economisch embargo tegen Israël instelde. De demonstranten weten dat ze dit alles zo goed als ongehinderd kunnen doen. Dat is meermalen gebleken. Ze worden aangehouden, áls het al zo ver komt. Ze worden opgebracht naar een plaats van verhoor, meestal het dichtstbijzijnd politiebureau. Ze worden verhoord. Beroepen zich in ieder opzicht op hun zwijgrecht. Worden doorgaans heengezonden wegens gebrek aan cellulaire capaciteit dat steeds nijpender wordt. Dat betekent dat ze wellicht nog maximaal zes uur gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd worden vastgehouden, waarover ze gaan klagen bij de Raad voor de Strafrechtstoepassing die steeds redenen vindt om de klachten geheel of gedeeltelijk gegrond te verklaren. Een folklore, die met rechtshandhaving echt niets meer van doen heeft. Maar noodzaakt de wetgeving nu daartoe, tot die inefficiënte en betekenisloze, bijna liturgische afdoening? Ik dacht dat dat nooit de bedoeling is geweest van de Wet Openbare Manifestaties. En dat het een kwestie is van onwil binnen de steeds beruchter worden de Driehoek: burgemeester, hoofdofficier van justitie en korpschef. Die niets willen wagen. En evenmin durven te winnen. Ook al kan het kabinet de eisen van de demonstranten nimmer verwezenlijken omdat het daarvoor de doorzettingsmacht ontbeert.