We hadden na afloop van deze fantastische processie een korte requiemdienst in de parochiekerk. De pastoor had een zwart kazuifel aan met een groot gouden kruis aan de rugzijde met daarop doodskoppen geborduurd in zwaar opgelegd goudapplicaat met in de greinen zijde banen waaruit het was samengesteld steeds in het textiel RIP geweven. RIP, RIP, RIP. natuurlijk was ik weer uitsloverig als altijd misdienaartje en wel van rechterzijde de priester aannaderend en de voetgebeden afgewikkeld in het lucide vraag-en-antwoordspel van het toenmalig canoniek Latijn van de grootseminaries der wereldkerk. Gerard-Jan Goosevoort van de Maria Reginawijk aan de andere kant van de Noord-Brabantlaan was misdienaartje links, a sinistra. En ik dus a dextra, van rechts opkomend. Soms was kapelaan Verhagen dan diaken, als hij tenminste op tijd uit bed had kunnen komen. Dat was overduidelijk iets waar die geestelijke moeite mee had, dat vroeg-uit-de-veren, hoe verstorven hij overigens ook mocht wezen, want dat euvel was ook bij de misdienertjes ruim bekend. De man had één keer de vroegmis gedaan op blote voeten in zijn pantoffels en geheel ongeschoren, dat was overduidelijk waarneembaar. En God was dat niet vergeten. De pastoor evenmin.
Verhagen werd dus later dan gebruikelijk op een betere standplaats gesteld als pastoor. Ik deed de aanroepingen om erbarmen die deze Allerheiligendag voorgedrukt stonden in rode beletteringen in het Volksversperale van de monniken van de Abdij van Berne geheel uit het hoofd. Want als het kon moest men dat doen bijna uitgestrekt liggend op de onderste marmeren trede van het hoogaltaar. zonder dat het hoofd geheven mocht worden om de plastieken kaart te lezen waarop deze rubrieken — Latijn voor Rode letteren, Rubrica –– stonden gedrukt in koeienletters. Zulks met het oog op de achteruitgaande zichtvermogens van de pastoors die destijds onnoemelijk oud plachten te worden en geen emeritaat aanvroegen. Het was dus een grootse en plechtige mis. Met veel smartelijke tussenzangen die door het voltallige getoogde mannenkoor dreunend eendrachtig werden uitgegalmd. Zulks terwijl de pastoor als door de bliksem getroffen op de tweede tree gebogen bleef staan, terwijl ik hem zo nu en dan met de plechtige uithalen van het koor op een liturgisch hoogtepunt zijn befloste bonnet aanreikte. Dat was steeds het geval wanneer het koor het “per eundem Domini Nostri Jesu Christi qui tecum vivit et regnat in unitate spiritus sancti Deüs per omnia saecula saeculorum AMEN” zwaarmoedig uitbulkte. Dan boog de pastoor eerbiedig het hoofd. En zette de bonnet op de kruin. Gelukkig meestal rechtop.
Want gleed het hoofddeksel naar voren, dan stond de bedienaar der sacramenten er tijdelijk bij als Malle Pietje. Dan gaf ik toch aan de blootvoeterigheid van Verhagen verre de voorkeur. Want dat viel veel minder op. Het belangrijkste komt aan het eind, zoals dat in de Tridentijnse kerkliturgie placht te gebeuren: de hele stoet, zij het onttoogd en ontdaan van liturgische paramenten, ging thans naar café-restaurant Terminus op de hoek van de Carmelitessenstraat en de Zeelsterstraat tegenover Bakkerij van Hoof. Daar stonden voor de volwassenen kopstoten klaar. Een jonge klare en een biertje. En de heer Van Hoof deelde witgejast gloeiend hete worstenbroodjes uit. De heren van het koor stonden welgemutst aan de bar en stelden vast dat ze dit wel verdiend hadden, het was godverdomme flink koud geweest op dat verrekte kerkhof, wat jij Sjaak? En Sjaak vond het nondesodejuu ook. Het was besodemieterd om de vergemenis koud geweest, war, godsammeliefhebbe en ik moet nog dat verdommese eind naar die teringfabriek fietsen en ik ben mijn handschoenen in de rewasie thuis vergeten da wordt weer kouwe poten, godverdomme. Dat alles, deze seculiere vloeiende afronding, was eigenlijk nog mooier dan dat RIP, RIP, RIP. Dat betekende overigens Requiscant In Pace, dat zij rusten in vrede. Dat deden ze dan ook. Op dat kerkhof. Niet in Terminus. Daar lustten ze er nog wel ene of twee, wat jij Sjaak, hahahaha! Godverdomme wa heb ik het koud.