Het ne decurritur-principe komt dus neer op de mededeling dat een zwarte kip in het donker niet makkelijk te vangen is. Wie een persoon in zijn territoriale rechtsmacht wil verkrijgen, tegen zijn wil, met een strafvorderlijk doel, moet uitlevering aanvragen bij de staat binnen wiens rechtsmacht die persoon zich bevindt. Je mag geen sluipwegen bewandelen om die verkrijging te bewerkstelligen door net te doen of een gedwongen verkrijging eigenlijk géén uitlevering is. In de zaak Maduro bestaat daarover eigenlijk geen dispuut met de VS. De VS erkent, dat het gaat om een verkrijging met een strafvorderlijk doel, waaraan Venezuela niet wilde medewerken. Daar speelden verschillende factoren een rol bij, bij die weigering, onder meer dat Maduro een immuniteit geniet als zittend en regerend staatshoofd. Die immuniteit, personele onschendbaarheid, moet ook de VS respecteren, eigenlijk. Verder was de VS overduidelijk van mening dat Maduro een drugkartel aanstuurde en zijn politieke bediening dus misbruikte om misdaden te begaan tegen het multilaterale drugsverdrag van de Volkenbond van 1927 en de daarop gestoelde uitvoeringsovereenkomsten van de VN na 1950. De VS stelde dat een staatshoofd stomweg in zijn bediening geen drugshandel mag opzetten en dat hem dus deswege, doet hij dat wel, die immuniteit niet kan toekomen. En nu Venezuela dat niet erkende, kwam de VS Maduro, maar gewoonweg halen. Dat is zeker een vorm van eigenrichting die eigenlijk niet past in het volkenrecht, maar wat deden de Angelsaksen anders in 1918 toen zij Den Haag aanzeiden dat als Den Haag Keizer Wilhelm II niet wilde uitleveren – – terwijl Den Haag hem asiel had toegestaan – – als universeel erkend oorlogsmisdadiger ze zelf wel een stormbrigade zouden sturen naar dat land achter de blonde duinen langs de Noordzee ter handhaving van de internationale rechtsorde zoals gedefinieerd in de wapenstilstandsovereenkomst van november 1918. Ik ging daarop in allerlei Blogs al in.https://gerardstrijards.nl/uitleverbaarheid-wilhelm-ii-1918/.
Er is daarover veel te doen geweest destijds, maar niet dat die arrestatie dan volkerenrechtelijk onrechtmatig zou zijn geweest. Want in de wapenstilstandsvoorwaarden werd die uitlevering al voorzien en stemde Duitsland met die overdracht al bij voorraad in. Want ook zij waren die gekroonde lastpost liever kwijt dan rijk. Niemand heeft ooit geopperd dat verslagen Duitsland zou mogen eisen dat Willy zou moeten worden teruggeleverd omdat het ne decurritur-principe zou zijn geschonden of zou worden gekrenkt. Deze eigenrichting was, zo oordeelden bijna alle aanzittende partijen in Parijs 1919, volkomen geoorloofd ook ten laste van Den Haag dat zich van het neutraliteitsrecht geen bal aantrok. Je vindt het deswege ook als een treffend voorbeeld van geoorloofde interstatelijke eigenrichting in de grotere commentaren op het Landoorlogreglement 1907 en de rechtshulpbepalingen vastgelegd in Hoofdstuk IX van het Statuut van Rome 1998. Dat kan ook niet anders, want dat sluit wat de jurisdictiebepalingen aan bij het stelsel van Neurenberg en dat ging stomweg van dergelijke eigenrichting door de VS uit.