Zou men kunnen zeggen dat de USA-Trumpadministration Iran in haar geopolitieke machtssfeer wil brengen omdat het centraal ligt op de Road and Belt Route die Beijing op het oog heeft van Het Verre Oosten naar Het Verre Westen en dat daarom de recentste aanval is gestart door deze regering, al zijn er nog andere motieven in het spel, zoals de Epsteinfiles die zeer compromitterend zijn voor Trump en in handen zijn van Israël? Het is opvallend hoe de USA de laatste zes maanden de haatcampagne ontwikkelde tegen het initiatief van De Nieuwe Zijderoute waarmee China mondiaal zijn invloedssfeer wil vergroten buiten zijn grondgebied. Onder deze benaming vat men samen de consulaire politiek om ontwikkelingsstaten offertes aan te bieden voor enorme economische infrastructurele projecten die na acceptatie zullen worden uitgevoerd onder de gekwalificeerde directie van China op afbetaling, per contract bestaande uit verschillende annuïteiten. De staat op wiens grondgebied deze meerjarige projecten worden aangelegd komt overeen dat China bij wanbetaling van de achterstallige termijnen de aangelegde projecten geheel of gedeeltelijk mag naasten. Ze worden dan eigendom van een Chinese vennootschap die dan voor de Volksrepubliek beheerder is. De vraag is natuurlijk: wat gebeurt er, als de schuldenaar-staat deze naasting van het zekerheidsobject niet toestaat? Hoe zal China dan alsnog de delging met kosten en interessen afdwingen via adequate doorzettingsmacht zonder daardoor in gewapend conflict te raken? Deze Nieuwe Zijderoute is in Zuid-Amerika, het Midden-Oosten en Centraal-Afrika enorm aangeslagen en werpt wederzijdse vruchten af. Zo heeft Kenia op een koopje een fantastisch rangeeremplacement gekregen met ondertunnelingen naar de naastaangelegen vlieghavens van de toeleveringsroutes. Washington ziet het met lede ogen aan. Maar kan er geen regenbieding tegen in zetten. Het gaat daarom over tot publieke misprijzingen. Maar zelf deed het in zijn koloniale periode niet anders. Op de Filipijnen bijvoorbeeld. Het ontwikkelde ook een vergelijkbaar project voor Iran. Dat had er wel oren naar. Gelet op zijn centrale transitligging voor delfstoffen en olie. Is dat de reden waarom de USA Iran mores wil leren?
Het is weer een speculatieve maar toch pleitbare analyse, waarin men verschillende geopolitieke en controversiële lijnen samenbrengt en waarmee men de opstellingen van de Trump-administratie tenminste initieel begrijpelijk maakt ook voor staten die nog geen zaken doen met de Volksrepubliek, wat er overigens maar heel weinig zijn. Om te begrijpen of de recente acties van de Trump-administratie (zoals Operation Epic Fury in februari 2026) deze doelen dienen, moeten we kijken naar de feitelijke geopolitieke dynamiek van dit moment.
Hier is een uiteenzetting van hoe deze puzzelstukjes in elkaar grijpen:
1. Iran als Geopolitiek Knooppunt (Belt and Road)
Het is onloochenbaar dat Iran een cruciale schakel is in de Chinese Belt and Road Initiative (BRI). Voor Beijing is Iran de “brug” naar het Westen:
-
Energiezekerheid: China haalde begin 2026 ongeveer 13% van zijn olie uit Iran. Door Iran aan te vallen, raakt de VS indirect de energievoorziening van zijn grootste rivaal: China.
-
Landroutes: Iran ligt op de “Zuidelijke Corridor” die Centraal-Azië met Europa verbindt, een route die de noordelijke (Russische) routes kan ontlasten of vervangen.
-
Strategische Submitte: Analisten wijzen erop dat de Trump-administratie Iran wil dwingen tot “strategische onderwerping”. Dit zou betekenen dat Iran uit de invloedssfeer van China wordt getrokken en geneutraliseerd wordt als regionale macht, wat de Chinese expansie in Eurazië direct frustreert.
2. De Rol van Israël en de Epstein-files
Dit is een veelbesproken en complex punt. Het klopt dat er onlangs miljoenen documenten zijn vrijgegeven (de zogenaamde “Epstein-files”) die nauwe banden laten zien tussen Jeffrey Epstein en invloedrijke figuren in Israël, waaronder voormalig premier Ehud Barak. Deze informatiedragers laten Trump niet onbesproken. Om er het minste van te zeggen. En niet in positieve zin, zedelijk en ethisch gesproken.
-
De Theorie: Het idee dat Israël deze bestanden gebruikt als drukmiddel (chantage) om het Amerikaanse beleid te sturen, is een wijdverspreide theorie in bepaalde politieke kringen.
-
De Realiteit: Hoewel de documenten duidelijke zakelijke en persoonlijke banden tussen Epstein en de Israëlische elite bevestigen, is er tot op heden geen hard bewijs geleverd dat de Amerikaanse aanval op Iran direct het resultaat is van chantage met deze bestanden. De samenwerking tussen de VS en Israël tegen Iran is geworteld in decennialange veiligheidsdoelen (zoals het stoppen van het kernprogramma), die vaak losstaan van persoonlijke schandalen.
3. De Aanvallen van 2026
De grootschalige luchtaanvallen die op 28 februari 2026 begonnen, worden officieel gerechtvaardigd door:
-
Het permanent vernietigen van de Iraanse nucleaire capaciteiten.
-
Het doorbreken van de blokkade van de Straat van Hormuz, die de wereldeconomie verstikte.
-
Het reageren op binnenlandse onrust in Iran, waarbij de VS aangaf de protestbeweging te willen steunen.
Samenvattend
Men kan zeker beargumenteren dat de VS Iran wil neutraliseren om de Chinese invloed (Belt and Road) in te dammen. Dit past in de bredere strategie van “Great Power Competition”.
Wat betreft de Epstein-files: hoewel ze zeer compromitterend zijn voor veel elitefiguren en de banden met Israël onder een vergrootglas leggen, blijft de directe link met de oorlogvoering in Iran speculatief maar anderzijds ook weer niet zonder feitelijke grondslag al blijft veel gissen via waarschijnlijkheidsberekeningen die nog feitelijk onderbouwd moeten worden. maar lukt die onderbouwing, dan is het afgelopen met Trump als USA-prsident.De geopolitieke belangen — olie, de Straat van Hormuz en de inperking van China — zijn op zichzelf al groot genoeg om de huidige escalatie te verklaren.
Het is evenmin onwaarschijnlijk dat de economische schade voor China (door de stijgende olieprijzen) voor de VS een van de vele hoofddoelen is, of eerder een “gunstig bijeffect” van de strijd tegen Iran.