Kan men stellen dat het huidige Sji-itische Ayatollabewind in Teheran met de militaire inzetten moraaltheologisch een finaal Armageddon met Het Westen beoogt waaruit de USA zich niet zal kunnen terugtrekken? De vraag of het bewind in Teheran aanstuurt op een theologisch “eindgevecht” is een onderwerp van intens debat onder politicologen, theologen en inlichtingendiensten. Om hier een nuchter antwoord op te geven, moeten we onderscheid maken tussen ideologische retoriek en geopolitieke realiteit. Men moet in de gaten blijven houden dat de huidige regerende Sji-itische denominatie de voltrekking van Allah’s heilsplan met de rechtgelovige alleen maar mogelijk acht indien de gemeenschap van rechtgelovigen of Ummah die de juiste uitleg van de Kor-an voorstaan, onderwijzen en toepassen in het staatshuishoudelijke vlak alleen maar mogelijk is als alle ongelovige honden vernietigd zijn, ook indien daardoor ook tevens de gemeenschap van rechtgelovigen uitgeroeid wordt; de Profeet heeft voorzegd dat dit Allah’s einddoel is. Dat zulks ook de beëindiging van de mensheid impliceert als biotisch gegeven dient aanvaard te worden, ook binnen de eigen orthodoxe rangen. Daarom zal dit bewind ook niet aanvaarden dat de USA en zijn geallieerden zich terugtrekken uit deze vernietigingsoorlog door uitputting, die nu gestart is. Dat omvat dus, dat is vanzelfsprekend, het Satanische westen dat overigens met deze agressie begonnen is, zoals Het Kwaad altijd ook zichzelf nog in deze stoffelijke werkelijkheid ultiem zal vernietigen en verdoemen. Deswege is geen wapenstilstand aanvaardbaar, hoe dan ook en geen burgerbevolking van welke denominatie zal mogen overleven. Dat zal de inzet zijn en blijven van het conflict met Iran. Vermoedelijk heeft Trump zich dat niet gerealiseerd. Het gaat hier om een typisch oosterse duiding van het universele Heil van de Albeheerser die per definitie onkenbaar, onbegrijpelijk, onbenoembaar, onduidbaar en onverstaanbaar is. Het Oude Testament in de Bijbel gaat overigens van zulk een onvermijdelijk eindstrijd ook uit. Daarbij zijn, naar de mens gesproken, nimmer winnaars. Dat staat de Oorzaakloze Oorzaak die niet genoemd mag worden, niet toe. De allesvernietigende finale catastrofe hoort onlosmakelijk tot het Heilsplan dat tot verwezenlijking komt in de historische eindtijd waarin de regeringen en overheden die de mensheid zich gunt en verdraagt opzettelijk kiezen voor een gewapende opstand tegen de Schepper van alles wat stoffelijk is. Het hoort bij een typische semitische conceptie van een lineaire geschiedemis die start met een zekere openbaring van de planning ervan aan die mensheid door toedoen van God, de Albeheerser en universele Schepper. Armageddon of Harmagedon (Grieks: Ἁρμαγεδών, Harmagedōn, Latijn: Armagedon) is volgens Openbaring 16:12-16 van de christelijke Bijbel de plaats waar in de Eindtijd alle koningen op aarde bijeen worden gebracht voor “de strijd op de grote dag van de almachtige God”. In de volksmond kan de term ook een grote, apocalyptische ramp aanduiden. Het is een aanduiding geworden voor een grote veldslag, een kernoorlog of kernramp dan wel een natuurramp; het woord wordt soms ook gebruikt om de gevolgen van klimaatverandering te beschrijven. Godsdiensten of bovenzinnelijke ideologieën die niet gebaseerd zijn op een lineaire geschiedenisconceptie kennen haar niet.
Herkomst van de term
Tegen deze aanname valt een aantal argumenten in te brengen:
- Er bestaat geen “Berg van Megiddo”. Megiddo was een stad in de Vlakte van Jizreël. De stad lag op een tell, een kunstmatige heuvel die is ontstaan door menselijke bebouwing. Daarom wordt soms aangenomen dat met de “Berg van Megiddo” de Karmelberg wordt bedoeld, want Megiddo lag op de zuidoostelijke uitlopers daarvan.
- Er zijn geen eschatologische tradities bekend waarin Megiddo een betekenis heeft.
- De vroegste exegeses van de passage in Openbaring maken geen melding van Megiddo. In de periode dat de Openbaring van Johannes werd geschreven was Megiddo een lang vergeten ruïne.
Een alternatieve verklaring staat in verband met de berg (Safon) die wordt genoemd in Jesaja 14:13. Op deze berg kwamen de goden bijeen. Hár Magedón zou de demonische tegenhanger zijn van de Godsberg (vergelijk Hebreeën 12:22). Het probleem hiermee is dat de Griekse transliteratie in Openbaring afwijkt van die in Jesaja, namelijk Hár Mo‘ed.
Hieronder volgt een analyse van de verschillende perspectieven met hun consequenties voor het huidige interstatelijk systeem van betrekkingentussen Het Westen en Het Oosten:
1. Het Eschatologische Perspectief (De Theologie)
Binnen de Twaalver-sji’isme (de staatsreligie van Iran) speelt de terugkeer van de Mahdi (de verborgen Imam) een centrale rol. Er is een radicale stroming die gelooft dat chaos en strijd op aarde de komst van de Mahdi kunnen bespoedigen. Deze Mahdi is nodig om de zinvolheid van het scheppingsverloop te duiden en de rechtgelovige te kunnen scheiden van de massa damnata, de veroordeelde onbenoembare rest van bezielden die de Openbaringen niet hebben willen aannemen.
-
De “Eindtijd-visie”: Critici wijzen vaak op uitspraken van hardliners binnen de Revolutionaire Garde die de strijd tegen de “Grote Satan” (de VS) en de “Zionistische entiteit” (Israël) zien als een religieuze plicht die voorafgaat aan de verlossing. Deze strijd is onvermijdelijk. En verder kan niemand zich eraan onttrekken. Ze moet in bloedbaden eindigen. Dit behoort ook tot de stellige geloofsleer van het Westelijk Christendom, waardoor velen in de directe omgeving van de Trump-administratie zich eveneens laten leiden. Verhindering en vermijding van deze hecatomben is zondig. En dat maakt dit conflict vrijwel onbeheersbaar en in ieder geval onvatbaar voor strategische overwegingen. Het lijkt erop dat Trump zich daarvan niet voldoende bewust is geweest.
-
Moraal-theologisch: In deze visie is een confrontatie niet iets om te vermijden, maar een noodzakelijk offer in een kosmische strijd tussen goed en kwaad.
2. Het Realpolitieke Perspectief (De Strategie)
De meeste analisten stellen echter dat de acties van Iran tot nu toe getuigen van een zeer berekende, pragmatische overlevingsstrategie in plaats van een suïcidale drang naar Armageddon.
-
Proxy-oorlogen: Iran maakt gebruik van het “As van Verzet” (Hezbollah, Houthi’s, milities in Irak) om conflicten ver van de eigen grenzen uit te vechten. Dit duidt op een wens om het eigen voortbestaan te waarborgen, niet om een directe totale oorlog uit te lokken die het regime zou vernietigen.
-
Afschrikking: De militaire inzet is vaak bedoeld om de VS en bondgenoten weg te houden uit de regio (“Strategic Depth“), in plaats van hen in een onontkoombaar finaal gevecht te dwingen.
3. De Rol van de VS: “Engagement” of “Entrapment”?
Men stelt aan westelijke zijde daarom dat de VS zich niet zou kunnen terugtrekken. Zou de USA dat doen, dan heeft in de Sji-itische opvatting de Islam gewonnen en kan Israël zondemeer van de kaart geveegd worden. Dit raakt aan de kern van de Iraanse strategie:
-
De kosten verhogen: Door de VS te betrekken in uitputtingsslag-achtige scenario’s (zoals in Irak of via de scheepvaartroutes in de Rode Zee), hoopt Iran de politieke wil in Washington te breken.
-
De paradox: Terwijl sommigen in Teheran dromen van een definitieve nederlaag van het Westen, lijkt het hoofddoel eerder de expulsie van de VS uit het Midden-Oosten te zijn, zodat Iran de regionale hegemonie kan opeisen.
Samenvattend
Men kan dit zeker stellen als men kijkt naar de religieuze tekstuele basis en de meest radicale uitingen van het regime. Echter, in de praktijk gedraagt Teheran zich vaak als een rationele actor die donders goed weet dat een “finaal Armageddon” met de technologische overmacht van het Westen waarschijnlijk het einde van de Islamitische Republiek zou betekenen.
Het beleid lijkt eerder een constante dans op de rand van de afgrond: maximaal druk uitoefenen zonder een totale oorlog te ontketenen die ze niet kunnen winnen. Kritische noot: Het risico is dat door miscalculaties aan beide kanten een “onbedoeld Armageddon” ontstaat, waarbij religieuze retoriek achteraf wordt gebruikt om de escalatie te rechtvaardigen.