Over de kabinetsformatie kan ik nauwelijks schrijven of bloggen. Dat gedoe kan ik niet meer serieus nemen. Dat zou ik natuurlijk moeten doen. Dat weet ik. Democratie, en zo. Belangrijk staatsideologisch erfgoed. Maar D66 serieus nemen, dat is mij onmogelijk. Behoudens dan dat het goocheme baantjesjagers zijn. Dat zag je al aan H.A.F.M.O. van Mierlo zelf. Die democraat in hart en nieren. Die alle zijn kroonjuwelen moeiteloos verkwanselde nog voordat de zeventiger jaren aanbraken. De gekozen premier, burgemeester, commissaris van de Koning, het burgerreferendum in alle smaken, de plichtmatige inspraakrondes bij omgevingsvergunningen. Alles werd beter. Als van Mierlo maar democratisch kon doen in het publieke domein. Deze ambities vielen als een plaksnor van Van Mierlo’s bovenlip toen hij minister werd. Weet u het nog? Nou ik wel. Ik droom nog wel eens van die democraten uit negentienzesenzestig. Enge lui.
Allemaal, die Democraten naar de idealen van de jaren zestig. Van de vorige eeuw. Ik vond Thom de Graaf al nauwelijks te harden. Maar Kaag? Weet u het nog? Kaag wou eigenlijk alle boeren liquideren. In naam van de democratie. Een koude sanering onder de vlag van de borging van de publieke ecologische integriteit. Zoals deze gedefinieerd wordt door de regeringspartij D66. Die immers Nederland wel ziet zitten als een “Berlijn aan de Noordzee”. Een gigantische stadsagglomeratie waarvan de uitgestrekte wijken en voorsteden gescheiden zijn door fraaie kunstmatige landschapsparken zoals de Berlijnse Tiergarten uit de negentiende eeuw, het hartenlapje van Kaiser Wilhelm II. Ook verfraaid met opulente monumenten ter huldiging van de zegeningen van de roemrijk regerende kaste, waartoe arbeiders, middenklassers en burgerlijk welgezetenen nooit echt toelating konden krijgen. Ik zie de Sigrid Kaagfontein al spuiten in het rotondepark rondom de zegezuil. In een van de polders van Flevoland. En daarom verbaast het mij niet dat juist een buitengewoon snelle projectontwikkelaar als Frans van Drimmelen alles op alles zette om Kaag te placeren als lijsttrekker van deze neo-liberale progressivistische en linksistisch opererende partij. Van Drimmelen die ambtshalve groot denkt.
In enorme kavels en verkavelingen die de grondprijzen geweldig opdrijven. Vanuit de schaduwen in de coulissen wist deze bovenbaas Kaag naar voren te schuiven als een creatio ex nihilo. Want ook zij was gewoon haar zegenrijke internationale werk te verrichten vanuit de deemstering der corridoirs. Strategisch, ongrijpbaar, meester over het onnavolgbaar neoliberaal jargon waarin woorden steeds van kleur verschieten. Jammer dat Van Drimmelen zijn leuter niet in de broek kon houden. Of beter: jammer dat uitlekte dat Van Drimmelen dat niet kon. Want daardoor werd bedremmeling veroorzaakt. Een emotie waar tijdelijk geen sturing op zit. Zelfs niet wanneer men de publieke media beheerst. De fluit en de duit. Ze blijven dominant. Maar veel strategen hebben daar van last van. Ook als ze vrouw zijn. De sexuele oriëntatie maakt daarbij niets uit. Noem het grensoverschrijdend gedrag. Waarbij “stopgesprekken” die de politie probeert te voeren niets uitwerken.
Omdat de stalker boven de wet staat. Daar is een stalker voor. Van Drimmelen van de Amsterdamse Zuidas kon eigenlijk niet van vrouwen afblijven. Dat kunnen mannen die op die as zitten eigenlijk nooit. Maar voor zo’n progressivistische partij kan dat soms wat embarassant zijn. Van Drimmelen had dan ook binnen D66 zich op dat gebied flink laten gaan. Dat is daar gebruikelijk. De schutkleuren van de democratie. Maar het kwam uit. Weet u dat nog? En weet u nog dat Kaag dat allemaal niet zo heel erg vond? Het was een casus, zei ze plechtig. Moet kunnen. Het kwam vaker voor. En veel was onduidelijk. Dat is het altijd. Vraag maar aan Marco Borsato. Die is nog steeds veel onduidelijk. Maar die is ook een casus. Dat zal Jetten ook blijken te zijn. Een casus. Tot in Zuid-Amerika toe. Daar zitten veel casussen in het regenoerwoud. Nog wel. Heb ik mij laten vertellen. Er komen nog veel meer casussen naar Nederland. Je ziet ze steeds meer rondlopen. Demografisch is dat zorgelijk. Staat in een regeringsrapport. Het echter wachten op een EU-verordening. Tegen casussen. Die verordening zal heelmaken. Wat nu stuk is. Bereid de weg des heren, is het parool. In Berlijn aan de Noordzee.