In 1952 was, dat bleek achteraf, Stalin weer teruggevallen op zijn oude binnenlandse paranoïa van een Vijfde Colonne die het Imperium van de Sovjets zou trachten te ondermijnen. Stalin was dus weer gaan moorden in zijn politieke omgeving op grote schaal. Nikita Chroetsjew heeft het allemaal tot ontsteltenis van het politbureau later uitvoerig openbaar gemaakt, vanaf 1956, toen Stalin aan een beroerte was gestorven en duidelijk werd dat Beria, het gevreesde hoofd van de Geheime Dienst, tegen alle verwachting in Stalin toch niet zou opvolgen. In 1952 wilde Stalin een machteloos, geneutraliseerd Duitsland, omdat hij stomweg niet in staat zou zijn effectief een Sovjet-bezetting te legeren in dat land. Het Rode Leger was ook ongeveer doodgebloed in de waanzinnige oorlog die het tegen Hitler had moeten voeren. Het weinige wat er nog van bleef, had Stalin nodig om alle geïnterneerden en krijgsgevangenen van Russische of Slavische herkomst die in het Westen vertoefden vanaf 1943 op te halen via een route over Odessa aan de Zwarte Zee. Dat waren er miljoenen.
Hij had bij Roosevelt bedongen dat hij deze land- en hoogverraders teruggeleverd zou krijgen via het geallieerde supercommando te Brussel. Dat zou voor het massale transport zorgen over zee, zodra de haven van Antwerpen vrij zou komen. De geallieerden hadden gedacht dat in 1944 al voor elkaar te kunnen krijgen. In ruil daarvoor zou Stalin voorrang geven aan de teruglevering van de krijgsgevangenen van westerse herkomst, meestal Britten, Noord-Amerikanen, een enkele Pool en een gering aantal Fransen. Het zou pond-pondsgewijs gaan. De misrekening van de westelijke geallieerden was dat ze er geen rekening mee hadden gehouden dat ze dan ook Walcheren volledig bevrijd zouden moeten hebben. Daar zaten nog steeds Duitse zwaarbewapende troepen onder het commando van generaal Von Zangen, die ze aanstuurde via Rotterdam. De legergroep daar zou verjaagd moeten worden, op het eiland van Walcheren. Want anders was de Westerschelde niet open voor vrije doorvaart: vanuit Walcheren konden de Duitsers die doorvaart volledig lamleggen en dat hebben ze tot in 1945 dan ook gedaan. Het gevolg was dat Stalin voorlopig deze uitruil niet gerealiseerd kreeg, wat hem zeer frustreerde. In 1952 was dat ook nog steeds niet het geval, terwijl het al in Jalta allemaal, in volle oorlogstijd, beklonken was. Stalin vreesde dus dat hij deze uitruil niet zou meemaken en stelde de verhoudingen met Londen en Washington steeds meer op scherp.
Maar dat deze uitruil nog steeds gaande was verklaart ook dat Stalin voorlopig alleen maar geïnteresseerd was in die neutralisatie en in de toestemming tot totale industriële ontmanteling van het Ruhrgebied. Hij had gewoonweg de soldaten niet beschikbaar om nog meer bezettingen te leggen dan hij al deed. Ik veronderstel dat het met Poetin ook het geval zal blijken. Het Westen heeft de neiging om te dezen iets te makkelijk in romantische zin te filosoferen over de eindeloze cohorten kanonnenvlees die het Kremlin naar believen kan inzetten. Ik blijft er bij dat in een regeerakkoord de beoogde militaire herpositionering van Nederland ook verdragstechnisch gedefinieerd moet worden, met het oog op de komende aanzienlijke investeringen ter remilitarisering van West-Europa. Omdat er nu maar lukraak gesneden wordt in de zorg en het onderwijs en ook nog op de lagen die echt niet te missen zijn. Nederland gaat natuurlijk meemaken dat het ook gedestabiliseerd gaat worden via drones en hacking op en van ICT-instellingen die steeds weer onbegrijpelijk kwetsbaar blijken te zijn. Zeker als je bedenkt dat ze via Windows uitgeleverd zijn aan booswichten in de USA, dat het Avondland niet langer meer moet.