Voorlopig blijft de meest aangewezen werkhypothese bij de duiding van de hoogst complexe geopolitieke strategische situatie ontstaan door de aanval van Israël en de USA op de landmogendheid Iran dat Trump heeft geprobeerd de aandacht binnenslands van zijn electoraat volledig af te leiden van de resultaten van de openlegging van de Epsteinfiles. Trumps naam komt daarin toch te vaak voor dan dat dat geen embarrassante vragen blijft oproepen. Vandaar dat Trump achtereenvolgens vijandelijkheden heeft geopend, zij het vooralsnog niet via het statelijk geweldsmonopolie van de USA tegen Venezuela, Groenland (en dus Denemarken), Canada, Mexico – wegens Trumps claims op de Golf van Mexico, Cuba en heel Zuid-Amerika op basis van een herijkte Donroedoctrine. Het ging hier om schuchtere vijanden die ook meteen in de slachtofferrol wilden klimmen en meteen ook mededogen vroegen en ongepaste compassie. Bij Iran heeft Trump zich vermoedelijk stomweg vergist omdat hij van de strekking en aard van die theocratie nu eenmaal niets kan begrijpen. En niet kan inzien dat de Iraanse regering bereid is het hele Iraanse volk te slachtofferen in een Armageddon, een onherroepelijke door Allah verlangde eindstrijd tussen de gelovigen en de honden die de Profeet hardnekkig weigeren te volgen. Trump maakt nu terugtrekkende bewegingen omdat zijn omgeving die miscalculaties onderwijl wel redelijk in kaart heeft gebracht. Trumps camarilla ziet in dat de bevolking van Gods Eigen Land niet bereid is wederom expeditionaire legerafdelingen in te zetten om Trump uit de brand te helpen. Dus zoekt Trump nu strategische reserves bij andere staten die hij voordien schoffeerde. Onder meer in het Verre Oosten, maar ook binnen Europa. En Nederland, geregeerd door een merkwaardig samengestelde kleuterklas lijkt op het eerste gezicht ook een willoos werktuig ter leverantie van dergelijke reserves. Maar eerst heeft Trump het in Tokio geprobeerd en vervolgens in Parijs. Hij verpakte het steeds in verzoeken om de transoceanische erfdienstbaarheden in de Straat van Hormuz weer bevaarbaar te maken voor de supertankers bij wier beurtvaart de hele wereld belang zou hebben. Japan en Zuid-Korea reageerden op Trumps verzoek voor bescherming Straat van Hormuz in afwijzende termen, maar wel heel voorzichtig.
Nadat Trump op zondag 15 maart 2026 onder meer een beroep had gedaan op Japan en Zuid-Korea om schepen naar de Straat van Hormuz te sturen, heeft Japan de dag daarna laten weten daarover te twijfelen. De drempel om dat te doen is volgens een hoge Japanse functionaris “extreem hoog”. Zuid-Korea zegt “zorgvuldig te overwegen” of het marineschepen zal sturen in overleg met de VS. “Landen die olie ontvangen via de Straat van Hormuz moeten voor die doorgang zorgen, en wij zullen daarbij helpen”, schreef de Amerikaanse president op sociale media. Daarbij deed hij naast op Japan en Zuid-Korea specifiek een beroep op Frankrijk, China en het Verenigd Koninkrijk. De Republiek Zuid-Korea grenst aan de door de USA geborgde gedemilitariseerde zone met Noord-Korea, de Gele Zee, de Straat van Korea en de Japanse Zee. Zuid-Korea heeft ongeveer 3000 eilanden die vooral voor de zuidelijke en westelijke kust liggen. Er wonen ongeveer 51 miljoen mensen in Zuid-Korea. De hoofdstad van het land is Seoel. Als er een op Het Westen georiënteerde staat is die extreem afhankelijk is bij de verzekering van de staatszelfstandigheid, dan is dat zeker Zuid-Korea. Maar Seoel zweeg. Langdurig. En wees het verzoek toch terug. Ter nadere onderbouwing, dat wel. Waarvoor dacht Trump de Zuid-Koreanen nu precies nodig te hebben? Dat vroeg Seoel. Aan welke soort van militaire bijstand dacht Washington nu in zonderheid? Dat wilde Zuid-Korea toch wel graag even weten. Maar Seoel gaat weigeren, aldus waarnemers. Een teken aan de wand. Een Mene Tekel boodschap, dus. Frankrijk liet eerder al weten alleen schepen naar het oosten van de Middellandse Zee te sturen, ter bescherming van Cyprus en NAVO-bondgenoten.Trump dreigde meteen in de vaagste termen: NAVO wacht ‘zware’ toekomst als landen niet helpen in Iran. Trump heeft zich in een interview met de Financial Times dreigend uitgelaten tegenover de NAVO. Hij zei dat het bondgenootschap een “zware toekomst” wacht als NAVO-landen de VS niet te hulp schieten in Iran. Volgens de Britse zakenkrant eist Trump hulp van NAVO-bondgenoten bij het heropenen van de Straat van Hormuz. “Het is niet meer dan logisch dat degenen die van de zeestraat profiteren, er ook voor zorgen dat daar niets slechts gebeurt”, zegt Trump in het interview. Hij stelde dat Europa en China, in tegenstelling tot de VS, sterk afhankelijk zijn van olie uit de Golfstaten. Iran heeft de Straat van Hormuz, een belangrijke doorvoerroute voor olie, afgesloten in reactie op de aanvallen van Israël en de VS. Op de vraag wat voor hulp de VS nodig heeft van bondgenoten, zei Trump te verwachten dat zij bijspringen met “wat er ook maar nodig is”. De VS heeft de NAVO geholpen met Oekraïne, terwijl dat land volgens hem “duizenden kilometers bij ons vandaan ligt”, stelde de Amerikaanse president. “Nu zullen we zien of ze ons ook helpen. Ik weet het niet zeker.” Ook overweegt Trump de geplande top met de Chinese president Xi Jinping deze maand uit te stellen als China geen hulp biedt bij de beveiliging van de zeestraat. Volgens The Wall Street Journal zal de Amerikaanse regering deze week aankondigen dat meerdere landen hebben ingestemd met de vorming van een coalitie die schepen escorteert door de Straat van Hormuz. Dit is nog niet bevestigd. De inktvlek van de oorlogvoering breidt zich dus vaardig uit. Trump zit in nood. En sleurt anderen gaarne mee, ook in zijn ondergang die hij zelf beraamde. Zo gaat het altijd. Maar Nederland is in dit opzicht opvallend hardleers, hoezeer het anderen ook graag lesjes leert.