Hebt u wel eens een hoge stapel papier met losse dossierstukken en papieren vellen zien omkieperen omdat iemand er toevallig nonchalant tegen aanstootte? In de rechterlijke macht die toen ik begon aan mijn merkwaardige loopbaan daarbinnen zag ik dat vaker gebeuren dan mij lief was, ook al, omdat ik dan meestal als de jongste rechterlijke ambtenaar die stapel weer keurig moest opruimen, ook al had de president haar om doen vallen, meestal doordat hij met zijn togamouw erin bleef haken aan de rechtermanchette. Met grote irritatie beval deze autoriteit mij dan de zaak weer te restaureren. Hij had er niets mee van doen, maar hij zei mij aan dat ik moest opschieten, de zitting begon aanstonds en hij had nu juist het onderste dossier nodig, dat zág ik verdomme toch wel? Het is niet aan de rechterlijke macht alleen om zulks te doen. Ik zag het minister E.M.H. Hirsch Ballin in zijn hoogtijdagen in de Tweede Kamer geregeld doen, waarbij ik dan de volle laag kreeg als wetgevingsjurist van dienst in ’s lands vergaderzaal. Deze excellentie trok dan eerst ook nog de klippe van onverwoestbaar niet te recyclen plastic waarmee deze dossierstukken gerangschikt waren en die de onderwerpen door keurig uitstekende kartonnetjes onderwerpsgewijs aangeduid bevatten met één forse ruk uit de houder. Die klip was helgeel. Niet dat het er nu nog wat toe doet. Want nu is alles gedigitaliseerd. Men raakt wel alles kwijt, ook systematisch, in de cloud die dan ook nog ergens in Centraal Duitsland staat. Maar dat maakt niet zo’n in het ooglopende rommel.
Iedereen ziet het gebeuren. En monkelt tevreden glimlachend voor zich heen. Zo’n papierstapel viel in fases, langzaam en zekere frequenties, van bovenaf aan. Eerst wat losse dwarrelingen. En dan steeds sneller en sneller waarbij de stapel cataractsgewijs kiept met steeds grotere porties ritselend papier dat amechtig in dwarrelende stortwolken nederzijgt als een Javaanse banjir. Allesverwoestend. Zo is het ook deze Openbare Aanklager Khan gebeurd. Het was een publiek geheim dat hij rokkenjager was en is en blijft. Dat was ’s mans reputatie nu eenmaal bij intrede vanuit de Britse balie. En die maakte Khan incarnaat waar. Er werd in de couloirs en corridoirs natuurlijk fluisterend over gesproken. Heb je het al gehoord? Khan doet het met die-en-die. Ja, die óók al? Had jij dat nu gedacht? U kent het wel, want ook u bent geverseerd op de werkvloer. En deze dingen gebeuren, dat is bekend, als natuurverschijnselen waarover National Geographic zulke prachtige films pleegt te maken die u ’s nachts als u ook niet slapen kunt devoot in het duister zit te bekijken. Iedereen weet ervan, iedereen voorzag het, iedereen keurde het af, iedereen vond het écht niet kunnen. Het wáárde rond. In het hele kantoorgebouw. Tot in de kelder met de verwarmingsketels. Jaren achtereen. En dan ineens barst de bom.
Zo was het nu ook in Tilburg. Dat gebeurde op kamer 927 van de hoogbouw. Waar je zo’n mooi uitzicht hebt tot helemaal in Alphen en Riel. Daar zaten die voorzitter, die zo protestants was, en ik, op een donderdagmiddag, toen die Italiaanse mevrouw zich telefonisch meldde met overslaande stem. En berichtte wat haar man allemaal deed met die lekkere stewardesse van de SABENA. Dat laatste bleek ruim ingedaald onder het wetenschappelijk personeel. Willie van de SABENA doet het met Joest. Bij een wetenschappelijk medewerker in Breda die daarvoor ruimten ter beschikking stelt. Dat maakte het nog hitsiger. Spannender. Ik weet niet precies waarom. En ik denk dat het bij Khan ook zo is gegaan. Ik weet niet waarom. Alleen ben ik blij dat ik er niet bij was en ook later enigszins ervan opkeek. Dat heb ik wel vaker hoor. Wereldvreemd, dat is het. Dat was die voorzitter, Wim Nieboer, ook. Die was nog vrijgemaakt buiten Hersteld Verband ook, houdende artikel 31 van de tweede Dordtse Synode. Daarom waren we ook christelijk fundamentalist. Dat stond in het dagboek van een medewerker die er alles van wist. Zoals dat dagboek in de zaak-Borsato. Dat ik daarom niet graag zou lezen. Dan maar liever kijken naar een rolprent van National Geographic gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd. Dat komt op hetzelfde neer. Toch?