Fruin had rond 1870 te maken met een Nederland dat zijn zelfbeeld redelijk kwijt was. In 1813 had het Nederland dat steeds gezucht had onder de knoet van Frankrijk sedert het uitbreken van de revolutie aldaar geen idee over zijn plaats in de West-Europese statengemeenschap. Het had eigenlijk sedert 1796 gegolden als legeringsplaats voor de Franse volkslegers die waren opgekomen op de wapenroep van de revolutionaire politici in Parijs. Die volkslegers zouden West-Europa bevrijden. Van de tirannie op en over hen uitgeoefend door de oude machthebbers, de Keizer van het Roomse Rijk en vooral de koningen die er nog bij de vleet waren. Vrijheid, gelijkheid & broederschap. Die volkslegers hadden alleen maar vodden aan hun lijf en nauwelijks schoenen. Wapens, ammunitie, patroontassen en rugzakken hadden ze al helemaal niet. Tenminste: geen behoorlijke uitrusting, soms een verroest vuurroer.
Daarom kwamen ze naar het puissant rijke Nederland. Dat moest de divisies maar encadreren, voeden, uniformeren, bewapenen en ammunitie verschaffen, ligging, logies, verzorging en ontspanning. Nederland bleek ertoe bereid. En liep daarop leeg. Dat beviel Parijs wel. Het zond steeds nieuwe divisies. Toen die allemaal blakend mars bereid waren bezetten die Nederland eenvoudig. Parijs legde via drie staatsgrepen Nederland een Staatsregeling op die sterk centraliseerde. Dan had Parijs meer greep op die weerbarstige noordelingen. En Nederland voerde de regeling ook netjes uit. Toen kwam er een interimperiode voor nog meer Franse charades, die verheimelijkten dat Nederland stomweg een Franse kolonie was. De jongste broer van Napoleon werd op een achternamiddag zelfs even Koning van Holland. En toen annexeerde Napoleon deze gezellige moerasdelta maar helemaal.
De Russen en Engelsen bevrijdden de poldergasten van dit juk onder zeer bezwarende voorwaarden. Het droeg niet bij aan het zelfbeeld van deze gasten. Het was een willoos werktuig van Londen. Het kreeg een Koning uit het gesmade Oranjehuis via Londen. Die kreeg België erbij. En deed er alles aan dat het zich ook weer afscheidde. Nederland was nu een kleine mogendheid. Weer liep het zelfbeeld een deuk op. Londen zei aan hoe de vrede met België zou luiden, maar instrueerde Den Haag wel dat het nu verder geen kapsones moest hebben. En dat Londen nu eindelijk de leningen die het toegestaan had afgelost wilde hebben. Anders pakte het Sumatra af. Dus ging Nederland aflossen. Maar de Koning Willem I had Nederland inmiddels op de rand van het bankroet gebracht. Weer greep Londen in. Het las Den Haag de les. Het was weer niet goed voor de nationale identiteit. Het besloot nu eeuwigdurend neutraal te zijn. Dan viel het niet zo op. Maar ook dat bleek niet zo goed voor het nationale zelfbeeld. En daarom moest Fruin dat eens opkrikken. Omdat de barse Koning Willem III er ook een rommeltje van maakte. Willem II ook. Maar dat lag in diens lijn. Die had dat regelmatig vertoond. Maar goed voor de Nederlandse identiteit was het niet. Het was nog net geen rascalstate. Maar Londen vond dat het niet veel scheelde. Fruin zou de handen vol hebben. Nederland had een groot koloniaal rijk. Maar beheersen kon het dat niet.