De VS beschouwen het arrestatiebevel voorhands als onverenigbaar met het feit dat regeringsleiders in ieder geval gedurende hun zittingsperiode immuun zijn. Dat komt mede omdat nog steeds niet duidelijk is wat voor positie Trump eigenlijk constitutioneel inneemt in de Federatie. Is hij óók een militaire supremo? Heeft hij ook uit dien hoofde een aparte, eigenstandige immuniteit? Kan het Congress die intrekken? Iemand als Woodrow Wilson had daar in 1918 heel duidelijke denkbeelden over: Wilhelm II, Duits Keizer en Oberster Kriegsherr kon deze immuniteit volgens eeuwenoude volkerenrenrechtelijke normen van ethiek en moraal zomede fatsoen niet claimen. Wilson vond dat Nederland daarom Wilhelm ter beschikking moest stellen aan een Angelsaksisch Tribunaal zetelend in het Vredespaleis te Den Haag. De USA heeft dat standpunt ook in 1945 volgehouden ten aanzien van Hitler die onmiskenbaar de status van Wilhelm te dezen had. Maar Hitler had zelfmoord gepleegd. Tenminste, daar leek het op. Aan alle leden van het Oberkommando der Wehrmacht werd iedere immuniteitsstatus verder onthouden. Dat is ook onderdeel geweest van de Declaration of Saint James’s Palace van 1942, een nog steeds bindend document voor de Angelsaksen . De USA hebben dat nooit gederatificeerd, dus hun ondertekening ervan ingetrokken. Zij aanvaarden echter niet dat het VN-tribunaal een land aanklaagt dat zich verdedigt na een genocidale aanval door een jihadistische terreurbeweging. Vooral omdat talloze dictators overal ter wereld buiten schot blijven en door het strafhof in Den Haag ongemoeid gelaten worden. Dat is voor de USA een onaanvaardbare leemte in de interstatelijke rechtshandhaving, wanneer het ICC te dezen tóch rechtsmacht zou claimen ten laste van Netanyahu.
In Europa is verschillend gereageerd op de arrestatiebevelen. Landen met een anti-Israëlische regering (bijvoorbeeld België en Ierland) maar opvallend genoeg ook Nederland zijn enthousiast over de beslissing en hebben aangekondigd Netanyahu te zullen arresteren als zij de kans zouden krijgen. Andere landen spreken er echter schande van. De Hongaarse regering ging zelfs zo ver dat ze Netanyahu uitnodigde voor een bezoek. Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië laten tot nu toe in het midden of zij al dan niet gehoor geven aan het arrestatiebevel. Maar hoe staat het nu eigenlijk met Veldkamp? Het wekte op 19 november 2024 mondiaal grote verbazing dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Veldkamp (VVD) onmiddellijk te kennen gaf dat Nederland Netanyahu conform dat arrestatiebevel indien mogelijk zou aanhouden, zal arresteren en in voorlopige bewaring zou nemen. Met als doel de door Khan beoogde strafvervolging. Veldkamp suggereerde dat Nederland juist als gastland van het permanente Internationaal Strafhof op basis van het Statuut van Rome verplicht is om dit bevel zonder aarzelen binnen Nederland op te volgen. (Het Statuut van Rome werd in 1998 te Rome ter goedkeuring voorgelegd aan de Verenigde Naties en op basis hiervan werd in 2002 het Internationaal Strafhof opgericht.)
Minister Veldkamp had beter kunnen zeggen dat Nederland alle verdragsverplichtingen zal nakomen die voortvloeien uit het Statuut van Rome (ook de verplichtingen die het als gastland van het ICC heeft), evenals de uitvoeringsovereenkomsten als bedoeld in artikel 3 van het statuut. Want de rechtsingangkamer van het Internationaal Strafhof moet nog beslissen of aan alle voorwaarden voor het arrestatiebevel is voldaan. Daartegen kan beroep worden aangetekend. Dat is best een gecompliceerde rechtsvraag. Het is best nog mogelijk dat die beroepskamer beslist dat er geen rechtsingang mogelijk is. In elk geval niet in deze fase. Het Hof zal eerst moeten rechtvaardigen waarom het inderdaad effectieve rechtsmacht zou kunnen uitoefenen in deze zaak. En dat houdt mede in dat het vaststelt, dat er geen staat is die die rechtsmacht op dit moment rechtmatig heeft gevestigd in de eigen nationale wet, dat geen staat bereidwillig en in staat is die rechtsmacht geldend te maken en dat die staat vervolgens nimmer in staat zal zijn enige veroordeling effectief ten uitvoer te leggen. Pas dan kan het ICC in actie komen op basis van een erkende en door de rechter bekrachtigde tenlastelegging die op [het eerste gezicht] redelijkerwijs aannemelijk en bewijsbaar zal zijn.
Bedenk toch dat voor genocide nodig is dat men kan bewijzen dat er een intentioneel plan van overheidswege is voorbereid om een volk vanwege de etnische herkomst uit te roeien. Er zijn namelijk effectieve nationáál erkende rechtsgangen mogelijk voor een strafvervolging van Netanyahu, waarin dat thema gereder onderzocht kan worden naar bewijsbaarheid, mits deze zich ophoudt in een land waar dit ICC-recht voor geldt en waarin dat ook geheel is vertaald in nationaal wettenrecht. Van Mierlo behield steeds slagen om de arm in 1998. Er is juridisch gezien ook heel wat af te dingen op Khans zienswijze dat het Internationaal Strafhof in het geval van Netanyahu een rechterlijke uitspraak zou kunnen en mogen doen. Ook een gastland (Nederland dus) mag de belangen die spelen rond de tenuitvoerlegging van zo’n arrestatiebevel zeker wel afwegen. Daarop is in 1998 in Rome uitvoerig gewezen toen Nederland als gastland van het ICC het Statuut van Rome accordeerde.Dat staat in een afzonderlijke verklaring over de gastlandpositie van Nederland, die destijds Theo van Boven (delegatieleider voor Nederland) op last van minister Van Mierlo van Buitenlandse Zaken moest overleggen aan het secretariaat van de voorbereidingscommissie die de conferentie over het concept-Statuut voorbereidde en begeleidde. Zelfs Van Mierlo –altijd en overal een hartgrondige voorstander van de verdere ontwikkeling van de bovenstatelijke rechtsorde– vond dat Nederland wel wat erg voortvarend was geweest door alle reserves te dezen te laten varen. Dat toont de huidige gang van zaken rond Netanyahu wel aan. Gelukkig biedt het Statuut van Rome voldoende aanvullende uitvoeringsregelingen wat betreft gastlandplichten (tot stand gebracht tussen 1998 en 2008) om mogelijke reserves van het gastland ten opzichte van een arrestatiebevel ruimte te geven.