Waar Nederland nu staatkundig mee geconfronteerd wordt, is dat het te maken krijgt met een restauratieve informatiepoging van een op links georiënteerd kabinet dat de lijn-Rutte IV tracht voort te zetten onder leiding van D66. Zulks in de figuur van premier Jetten of, de heer beware de natie, premier Letschert. Beiden hebben op het bestuurlijk neoliberaal vlak hun sporen verdiend via de achterkamertjespolitiek waarvoor én Sigrid Kaag én Mark Rutte garant stonden en waarvan zij politiek de incarnatie waren. Een beleid waarbij de klimaatologische ideologie via onjuiste stikstofmodellen per hectare in gebruik zijnde agrarisch oppervlakteland leidraad bleef. Een beleid waarbij de vooronderstelling bleef als dogma dat er geen immigratieprobleem bestaat, alleen maar een opvangprobleem van vreemdelingen die zich wederrechtelijk toegang tot Nederland hadden verschaft. Een beleid waarbij nog meer interne soevereiniteit zou moeten worden overgedragen aan Brussel ook op het gebied van de handhaving van de interne openbare orde, veiligheid en publieke rust in politionele zin. Het beleid dus, dat op 22 november 2023 was afgestraft door een woedend electoraat dat de PVV een zeteltal van 37 zetels in de volksvertegenwoordiging opleverde.
Waarmee, dat zij toegegeven, die PVV helaas niets wist te doen. Niets effectiefs tenminste. Zou deze restauratie lukken, dan kan de NPO gewoon op volle sterkte in de huidige vorm doorgaan als staatsomroep, zoals de BBC, en zijn bezuinigingen in het steeds uitdijende ambtenarenapparaat niet meer aan de orde. Daarbij is dan wel nodig dat dat electoraat steeds banger gemaakt wordt voor een inval van “de Russen”. Die straks op ieders voordeur komen roffelen ter uitvoering van de eerste razzia. Maar moeilijk zal dat niet zijn. Want de NPO bestaat immers voor het grootste deel uit managers uit het D66 circuit en de departementale topambtenarij, herkomstig uit de managers van GroenLinks. Die ambtenarij heeft al bewezen het centrale ministeriële regeringsbeleid dat het kabinet-Schoof massaal kundig te kunnen frustreren. Ook dat was niet moeilijk. Want Schoof gaf al meteen bij zijn aantreden aan als premier zoveel mogelijk te willen lijken op Rutte. Dat is hem goed gelukt. Dit voornemen heeft Schoof nooit verheimelijkt.
Dat was bedenkelijk, gelet op de reputatie van logenachtige Mark met zijn steeds beperkter wordende actieve herinneringen aan voor hem belastende feiten. Letschert en Jetten zullen geen problemen hebben om ook deze reputatieschade voor lief te nemen. Beiden zijn dat als geplogen moderne bestuurders al lang gewend. Gelooid door hun onderscheidenlijke bestuurservaringen. Ervaren in het ontwerpen van narratieven. Zonder enige feitelijke grondslag. Zij zullen reeds in de geheimzinnigheid van de informatie die op een verafgelegen kasteelcomplex is voltooid al afspraken hebben gemaakt over de daartoe te verrichten benoemingen, overplaatsingen en de bijbehorende functie-elders posten via contracten van correspondentie. Afspraken over lucratieve bestuursbaantjes te gunnen aan volslagen incompetente personages uit hun hoogstpersoonlijke kringen van bloed- en aanverwantschappelijke elitekringen. Deze contracten waren het die inleidden na de Vrede van Utrecht van 1713 naar de ondergang van de roemruchte Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden en de bijbehorende faillissementen van de staatsvennootschappen die deze Republiek ooit tot grote mogendheid hadden doen wassen.