De Europese Unie heeft een wet in voorbereiding die verbiedt één theezakje te hergebruiken. En verder bestaat er al een wet van die Unie waarin strafbaar wordt gesteld toe te laten dat een kind van onder de acht jaar zonder toezicht van de ouders een ballon opblaast. Verder moet Groot-Brittannië 350 miljoen pond per week aan Brussel betalen, alleen al voor het EU-lidmaatschap. Als die vrij zouden komen, zou de Britse National Health Act, die de openbare gezondheidszorg garandeert aan allen in Engeland, moeiteloos bekostigd kunnen worden. Dat waren de leuzen die Boris Johnson steeds weer bezigde om aan te tonen dat BREXIT voor de Britten de enige oplossing zou zijn. Ze klopten geen van alle, die beweringen, en de tegenstanders van BREXIT konden dat aantonen, maar daarvoor hadden ze soms wat ingewikkelde verhalen nodig. Op een opblaasballon voor kinderen moest een sticker prijken dat ouders hun kroost in de gaten moesten houden, omdat soms de ballon wel voor ademnood of zelfs verstikking kon bijdragen bij verslikking, aldus een EU-regeling die de producenten van dit speelgoed daartoe onder strafbaarstelling verplichtte. En die 350 miljoen pond, dat was waar, maar dat was een brutobedrag, dat geen rekening hield met de gelden die de Unie wekelijks deed vloeien naar Groot-Brittannië.
Trok men die eraf, dan stond Groot-Brittannië zelfs op winst per week. Maar het getal sprak enorm aan. Boris Johnson liet het op de propagandabussen groot spuiten in opvallende gouden letters en die reden door het hele eilandrijk. Ging nu de tegenstander van de BREXIT tegenspreken, dan werd de discussie gecompliceerd; die mensen konden het niet goed volgen. Er volgde een rel over de becijferingen en het beweerde boerenbedrog daarbij. Iedereen raakte in de war en dat was wat Boris wilde. Deze verwarringstactiek is, toen BREXIT weinig anders dan rampzalig bleek uit te pakken voor de Britten, óók in het Gemenebest, uitvoerig besproken, ook als opzettelijke ondermijning van de democratie. Want dat bleek deze tactiek toch echt wel te zijn. Maar toen was het al te laat. Het Verenigd Koninkrijk aan de Noordzee was geen EU-partner meer. En iedereen leed schade, ook Het Continent. Deze benadering is nu ook die van Rutte, die kost wat het kost een gespannen toestand van oorlog en beleg binnen Europa wil veroorzaken, ook als NAVO-chef, reeds omdat hij daarmee Trump een dienst bewijst, omdat de Europese leiders zo innerlijk tegenstrijdig reageren op Ruttes beweringen en dus zo makkelijk tegen elkaar uit te spelen zijn. Trump windt er geen doekjes om dat hij dat ook zeker gaat doen en dat hij met Hongarije begint. En daarna Polen, want dat heeft een zeer groot mobiel veldleger onderhouden. Ursula von der Leyen weet niet beter dan staccato te herhalen dat de Unie pal achter de Oekraïne staat: “Whatever it takes“. En de Unie blijft Zelensky behandelen als geallieerde partner van de Unie zelf. Een militaire partner dus binnen een burgerlijke vrijhandelsassociatie. Ursula blijft dagorders uitvaardigen aan een niet-bestaand Europees leger. En niemand fluit haar terug. De regeringsleiders hebben haar te veel de teugel gegund; ze is op hol geslagen en een paard is in die toestand evenmin weer te bewegen tot disselgehoorzaamheid.