Het verbond tussen koningin Wilhelmina en Duitse keizer zou wel eens verbroken kunnen worden en een andere keer kunnen nemen. Als de keizer aftrad, was er geen afspraak op vorstelijk niveau mogelijk. Maar dan kon Wilhelmina ook verder niets betekenen. Het kabinet wist immers van niets. Dat dilemma moest voorgelegd worden aan Wilhelmina, dat kon Van Heutsz op de plaats zelf niet even uitmaken. Wilhelmina kon immers niet bemiddelen voor een rijkskanselier die nog een regentschapsraad moest instellen, als de monarchie nog in stand zou blijven in Duitsland. Soevereinen onderhandelen met soevereinen. Van Heutsz nam dus de benen, nadat hij had vernomen dat mogelijk Wilhelm na een abdicatie asiel zou vragen in Nederland. Hij vertrok, rapporteerde aan zijn opdrachtgeefster. Die lichtte Van Karnebeek in. Wat nu te doen? Het scheen dat het een Duitsland een grotere chaos was, dan Wilhelmina ooit had kunnen bevroeden. Bedenk: op de ochtend van de 9e was Wilhelm nog helemaal niet bereid tot abdiceren. In de middag na de lunch besloot hij wel als keizer op te stappen en aan te blijven als koning van Pruisen. Maar dan zou hij toch aan het hoofd van zijn troepen terugtrekken op Berlijn. Daar zou hij orde op zaken stellen. Iedereen die aan zijn abdicatie had bijgedragen zou ervan lusten. Vooral de socialisten. Hij zou, desgevallend, Berlijn platschieten. De reisplanning ter isolatie van Wilhelm II als mogelijke lastpost was nu een logistieke zorg. Als de keizer naar Den Haag wilde komen voor de verkennende besprekingen, ware zulks voor te bereiden.
Want Wilhelmina wist wel degelijk dat haar koers buiten het kabinet om opvallend pro-Duits was geweest. En wel ten behoeve van de militaire camarilla rond de keizer. Als de keizer in handen zou vallen hetzij van de geallieerden hetzij van de Duitse revolutionairen, zou hij berecht worden voor een tribunaal. Bij de laatsten een volkstribunaal en bij de eersten een hof, zetelend in het Vredespaleis. In beide gevallen zou Wilhelm honderduit vertellen over zijn verstandhoudingen met Wilhelmina en hoe goed hij het bedoeld had. Dat kon de koningin niet gebruiken. De ministers zouden daarvoor vervolgens politieke verantwoordelijkheid dragen in een Tweede Kamer, waarin de socialisten en communisten een opvallende en sterke minderheid vormden. De grootste fractie bestond uit de katholieken, die nooit echt warm hadden gelopen voor Wilhelmina en zij niet voor hen.
Wat Wilhelmina kon doen, om beschamende interpellaties te voorkòmen, was: de keizer te laten komen, al dan niet geabdiceerd, en hem vervolgens perfect te isoleren van iedere buitenwacht. Ieder contact met pers en media hoe dan ook zou verhinderd moeten worden. Dan zou de Hohenzollern-lastpost asiel kunnen krijgen uit humanitaire gronden onder de voorwaarden dat hij zich niet in het openbaar zou begeven en geen publiek toegankelijke uitspraken zou doen. Minister van Buitenlandse Zaken Van Karnebeek zou aldus de Nederlandse minister-resident, M. van Vollenhoven en de buitengewoon ambassaderaad W. Verbrugg(h)e(n) van ’s-Gravendeel , beiden te Brussel, moeten informeren. Van Vollenhoven was aanvankelijk zaakgelastigde geweest. Maar hij stond in hoog aanzien bij de geallieerden en de Belgen in het bijzonder, omdat hij tijdens de Duitse bezetting steeds effectief en persistent voor hun belangen was opgekomen. Daarom kreeg hij in mei 1917 de rang van minister-resident Zie: Daniel Schönplug, Kometenjahre: Die Welt im Aufbruch, S. Fischer Verlag, Frankfurt: 2017, ISBN-10 310002-4397 en ISBN- 13 878-310002-4398