De ICC-Aanklager Khan kwam onverwachts met de bevelen tot indaging van Netanyahu en zijn minister van Defensie terzake van de inbeschuldigingstelling dat beiden zouden hebben deelgenomen als hiërarchische bevelsbevoegde meerderen van burgerlijke status als bewindspersonen in een regerend kabinet aan voorbereidingshandelingen tot genocide en tot oorlogsmisdrijven en vergrijpen tegen de menselijkheid of humaniteit in een gewapend conflict dat geen oorlog was. Er waren massale geweldshandelingen gewisseld in de Gazastrook en Israël als staat die vocht om zijn staatszelfstandigheid, maar er was geen sprake van betrokkenheid tussen twee territoriale soevereine rechtsorganisaties bij die handelingen, want HAMAS is geen staat en de Palestijnse Autoriteit van Abbas evenmin. Dus Khan rekte hier de rechtsmacht van het Permanente Internationale Strafhof voor het eerst geweldig op, bijna experimenteel, zou je zeggen, door het name de regeringsleider daarbij te dagvaarden op basis van zijn constitutionele bevoegdheden gedefinieerd in de Grondwet van Israël: dat was nog niet eerder voorgekomen bij een zittend regeringsleider.
Dat was met de indaging van Slobodan Miloševíc destijds in 2001 ook niet het geval: die was afgetreden en zat thuis te kniezen bij zijn vrouw die hem steeds had opgezweept om de Bosnische Islamieten nou eindelijk eens uit te roeien. Slobodan zou dus, net als Pinochet, worden vervolgd op supranationaal niveau voor een bevelsbevoegdheid die hij wederrechtelijk in het verleden van zijn staatkundige loopbaan had aangewend. Wellicht, wie zou het zeggen met het zeer speciale opzet dat de genocidicus moet bezitten om volkerenmoord te begaan: hij moet een natie willen uitroeien wegens rassenherkomst, etnische kenmerken of seksuele oriëntaties dan wel religie of ideologie, anders heb je het Holocaust-motief echt niet. Had Khan vervolgens bevestiging gevraagd bij de rechtsingangkamer van het Strafhof, dus bij de rechters? Goedkeuring van die tenlastelegging, dus? Opdat het Hof niet later het verwijt zou treffen dat het een lichtvaardige vervolging had gebillijkt, aanvaard en element voor element had goedgekeurd en tot het zijne had gemaakt? Dat eist het procesrecht, zo’n bevestigingsbeschikking, die een griffienummer heeft en een resumptieparaaf van de voorzitter van die rechtsingangkamer.
Immers: geen frivolous complaints, dat is het parool in het Angelsaksische procesrecht. Is die beschikking met die paraaf er niet, dan is rechtsingang onmogelijk. Zat die beschikking documentair bij de stukken die Khan voorlegde aan het gastland, met die nummering, die paraaf, het symbool van inschrijving in de dossier-stukken en het exhibitum van betekening, zodat de Nederlande Minister van Buitenmandse Zaken zeker was dat hem een rechtshulpverlening werd gevraagd die verdragsmatig correct was, juist omdat er zoveel verdragen zijn gesloten waarin de Nederlandse gastlandverplichtingen spijkerhard zijn vastgelegd. Want Veldkamp had gezegd, dat hij zou MOETEN arresteren. Hij had geen keuze. Als gastheer. Dat zat die beschikking niet. Dan was er dus geen rechtsingang verleend. Maar dan was een arrestatie door het gastland ook niet plichtmatig, integendeel. Aldus liet ik al weten in een Commentaar aan het Reformatorisch Dagblad. Meteen. Omdat dat zo opvallend leek. Nu loopt Veldkamp stellig niet iedere dag de postbode tegemoet als het Reformatorisch Dagblad verschijnt en postaal ten huize bezorgd wordt. Maar dat zijn experts dat niet wisten, dat van de bevestiging, dat wil er mij mij niet zo in.