Boeken en media
We hadden na afloop van deze fantastische processie een korte requiemdienst in de parochiekerk. De pastoor had een zwart kazuifel aan met een groot gouden kruis aan de rugzijde met daarop doodskoppen geborduurd in zwaar opgelegd goudapplicaat met in de Meer…
In onze parochie trokken we op Allerheiligen met het kerkkoor in de vroege ochtend het enorme kerkhof op in processie, gehuld in de togen en superplie van het acolythen-college waar ik later ook nog deel van ben gaan uitmaken. Wij Meer…
Mijn verwekker stierf wat later in het jaar dan zijn eega Miep op de leeftijd van zesentachtig, mijn moeder op die van zesenvijftig. Mijn verwekker stierf oververzadigd van de stoffelijke geneugten des levens, in volledige zekerheid dat hij het erg Meer…
De begrafenis van mijn vader was een gans minder gecompliceerde zaak. Die kwam eigenlijk neer op een pontificale hoogmis met Eurovisiefinale en vol orkest. Mijn jongste broer fungeerde min of meer als een soort assistent-priester die zorgvuldig zich onthield van Meer…
De begrafenis was een eigenaardige gebeurtenis omdat ze enerzijds was afgestemd op een volledige rooms-katholieke eucharistieviering en anderzijds bol stond van opstandige teksten tegen God en Zijn schepping. Die God, die bestond niet en bovendien had hij Miep volledig ten Meer…
De blâren dorren/De Boomen wachten stil het laat seizoen/ en wachten den nabijen winter/Ik vind er/ Mijn leven in/dat heen gaat spoën. Aldus de poëet Willem Kloos. Een tachtiger. De litteraire stroming uit de negentiende eeuw toen de elite van Meer…
Wederom aan de vooravond van de achtentwintigste oktober denk ik aan het versterf van mijn moeder. Er is weer een jaar voorbij. Ik ga morgen weg van huis omdat ik bij een jubileumfeest moet zijn, elders, dat mij het ganse Meer…
Nederland heeft zich als neutrale staat steeds alleen maar kunnen handhaven omdat zijn tegenstanders en geallieerden nog stommer deden dat de Staten-Generaal van deze Republiek. En dat wil heel wat zeggen, mensen! De stupiditeiten van dit college van vertegenwoordigers van Meer…
Nederland heeft als kleine natie altijd veel moeite gehad met zijn positionering in de statengemeenschap. Het was kwetsbaar, klein, had geen militaire beslissende doorzettingsmacht en werd intern verscheurd door allerlei twisten tussen minderheidsgroepen. Het is altijd overheerst door een partij Meer…
Deze neutraliteitspositie van Nederland is op dit moment wat mij betreft des te interessanter omdat zij strookt met een universele verplichting die Nederland vrij onberaden in 1993 op zich nam toen het het Joegoslavië-tribunaal deed zetelen in Den Haag. Wat Meer…
Nederland heeft eigenlijk nooit anders gedaan dan een neutraliteitspositie te koesteren in alle mondiale conflicten waarmee het sedert 1585 verwikkeld werd. Het voerde wel oorlogen. Zeker, omdat andere mogendheden Nederland dat opsolferden. Maar het verklaarde nooit eenzijdig een mogendheid de Meer…
Daarover, over die neutraliteit, de afstandelijkheid en staatsafzijdigheid van Nederland als gastland van een internationaal straftribunaal, hoe het ook heten mag en hoe de rechtsmachtkring ervan ook is, rijzen uiteraard voortdurend vragen. Bij het Lockerbie-tribunaal wist Nederland zich, in 1998, Meer…