Zodra op 23 november 2023 duidelijk werd dat een centrumrechts kabinet mogelijk zou worden op basis van de enorme stemmenverschuiving naar PVV en de gloednieuwe partij Nieuw Sociaal Contrat van Pieter Omtzigt, zwoeren de ambtenaren in de Algemene Bestuursdienst samen om zulk een regeringswissel onmogelijk te maken door verholen massale ambtelijke tegenwerking. Ik schreef daar eerder al over. Omdat het natuurlijk niet te rijmen is met een constitutioneel verankerde representatieve democratie met een parlementaire verantwoordingsplicht. Ten laste van de aantredende bewindspersonen. Zie: https://gerardstrijards.nl/ondergrondse-ambtenarij/ Het was opmerkelijk dat in Den Haag deze ondergrondse samenzwering terstond algemeen bekend werd en navrant is het achteraf dat Dick Schoof destijds nog in die Algemene Bestuursdienst werkzaam was als secretaris-generaal van het departement van Veiligheid en Justitite. Omdat Schoof ineens mininister-president werd van dat centrumrechtse kabinet. Ongedacht, door vriend en vijand onvoorzien. Ook door Schoof zelf, die later beleed zulks ook nooit voorzien te hebben. Maar de ambtenarij zelf liet het eigenlijk terstond blijken door op de trappen van de entree’s van hun respectieve departementsgebouwen openlijk tijdens de lunchpauzes te demonsteren tegen de beleidsontplooiingen van hun eigen ministers. Die van Buitenlandse Zaken maakten het nog het bontst. Die lieten zelfs per pagina-grote advertenties in de landelijke dagbladen blijken tegen dat beleid te zijn. Maar er werd niet tegen opgetreden. Wat ik echt onaanvaardbaar blijf vinden. Maar ik zal dan wel de enige zijn. Want de ambtenaren zelf zagen er geen graten in.
Het is, overigens, historisch niets nieuws. Toen in 1920 het beruchte Weimarer kabinet optrad als rijksregering van de nieuwe Duitse Republiek staken de ambtenaren die aangesteld waren in de keizerlijke periode ook niet onder stoelen of banken dat zij deze regeringswissel niet zagen zitten, al gaven ze niet op, in het openbaar, dat ze het nieuwe sociaal-democratische beleid van de volkscommissarissen zouden gaan tegenwerken. Dat ze het meteen deden en vakkundig, dat was algemeen bekend en aanvaard. Het bleek al bij de eerste de beste staatsgreep tegen de Republiek, de Kapp-putsch van 1920 om de uitvoering van het gesmade Vredesverdrag van Versailles onmogelijk te maken, waarbij de keizerlijke ambtenaren de putschisten ook nog bijstonden ook zonder gevaarzetting voor hun ambtelijke carrières. Het leger, de Reichswehr voorop. De militaire vrijkorpsen richtten zich tegen de sociaal-democatische ministers die bedreigd werden tijdens deze staatsgreep. En de ministers vroegen bescherming bij hun opperbevelhebber, generaal Von Seeckt. Die zette de monocle wat vaster in de rechteroogkas. En mompelde: “Reichswehr schiesst nie auf Reichswehr!” Hij deed dus niets en dat bleef die Reichswehr doen. Ook tijdens de periode van de Duitse superinflatie van 1923 toen de hele middenklasse die al zijn spaartegoeden zag verdampen in barre wanhoop de barricades opging, want dat alles was ook nog eens voorbereid door de sociaal-democraten van Scheidemann, die daarmee goed duidelijk maakte dat hij maling had aan middenstand en middenklasse die de socialisten aldus voor eeuwig van zich vervreemdden — zonder dat zelf ook maar in de gaten te hebben. Daardoor, laat dat duidelijk worden, kreeg Hitler zijn kans.
Al mislukte zijn eerste staatsgreep door eigen incompetentie. Het is nu duidelijk wat de AfD te wachten staat van de ambtenarij op federaal niveau in Duitsland. Die ambtenarij gaat vakkundig tegenliggen. Moelijk zal dat niet zijn, omdat de AfD nu niet direct beschikt over experts die economisch-financieel echt goed onderlegd zijn. Staatshuishoudelijk dan. Er kan een enkele econometrist tussen doorlopen. Maar een echte intellectuele partij met een doorplogen visie is de AfD niet. Weidel is als eloquent menner van volksmeuten heel goed en ze heeft ook wel duidelijke geopolitieke perspectieven, maar dat is niet voldoende om een Kanselier te leveren van klasse. Dat wordt dus bij de Oosterburen ook weer hampelen. Jammer, want wederom zal de volkswil dus niet gehoord worden en in gestuntel gesmoord. Dat betaalt het volk. Zwaar. Want dat aan de heilloze proxy-oorlog met de Russen nu terstond een einde moet komen, dat is toch in bredere kring wel duidelijk. Alleen in Nederland niet. Maar daar gebeurt alles ook vijftig jaar te laat.