Samen met Jacky Fisher, de tactloze vlootvoogd van de Britse Grand Fleet en Winston Churchill legde Engeland al vóór de oorlogsverklaringen van Duitsland aan Frankrijk een absolute Zeeblokkade in de aanvoerroutes naar de Noordzee ter hoogte van het Skagerrak en de Straat van Dover en kneep vervolgens iedere aanvoer naar de Centrale Mogendheden langs die routes af, hoogst effectief, met een steeds ruimere definitie van het begrip “contrabande”: stoffelijkheden direct of indirect bestemd, in te richten of aan te wenden voor enige daad van geweldpleging met soevereiniteitspretenties. Het is juist dat de historiografie Duitsland in augustus 1914 wist te brandmerken als de agressor, maar dat is toch echt gekomen omdat Virginia Cowles, Barabara Tuchman en de haren veel beter dan de Duitsers wisten hoe ze de kunde van het stellig proza moesten aanwenden ter vergroting van het prestige van datgene wat destijds nog het Vaderland kon heten. Het is echt wel zo dat, met medeweten van het ganse kabinet, Churchill als eerste overging tot de vereiste daad van agressie die dragend zou kunnen zijn voor de toerekening van het verwijt de Eerste Wereldoorlog te zijn begonnen. Zoals ook Engeland in 1940 zich niets aantrok van de Noorse neutraliteit bij het aanlanden van Engelse expeditionaire troepen op de westkusten van de Noorse fjorden en als eerste de territoriale integriteit van Noorwegen krenkte. Die slag had Whitehall altijd al om de arm willen houden door bij de Tweede Haagse Vredesconferentie van 1907 niet over het oorlogsrecht ter Zee te willen spreken.
En dat codificatieproject te verwijzen naar een Londense conferentie die ook uitmondde in weinig waarborgende verbodsnormen in deze materie. In Londense Zeerechtdeclaratie waar Nederland ook niet veel aan had. Nederland wilde die vrijheid als rechtsnormatief principe graag uitgespeld. Maar de Engelsen deden het niet. Ze bleven weigeren, ook al werd het neutrale Nederland uiteraard in de wereldkrijg door die Britten gemangeld tot gijzelens toe. Dat wilde David Lloyd George in ieder geval zo houden bij de redacties van de vredesregelingen in januari-maart 1919 die hongerend Duitsland naar de beklaagdenbank konden verwijzen door het de schuld aan die oorlog op te solferen. Duitsland had moeten capituleren omdat de burgerbevolking aan het einde van haar Latijn was gekomen door uithongering, niet doordat zijn defensie militair was gebroken. Dat wist generalissimo Foch als geen ander: hij had de Duitse legerkorpsen over de Rijn zien trekken in gesloten gelederen terwijl de regimentsmuziek schetterend die Wacht am Rhein deed klinken over de dampen van de gletsjerrivier. Foch had verdomd goed gezien dat de soldaten hun officieren bleven gehoorzamen totdat ze oplosten in hun kazerneringen en zichzelf bij toverslag demobiliseerden.
Die blokkade bleek dus uiterst doeltreffend. Al was ze niet voldoende om Frankrijk te doen winnen. Nu had Wilson, de USA-president, later aanschuivend bij de areopaag van de overwinnaars, de vrijheid van de volle zee opgenomen in zijn Veertien Punten-programma, aangevuld met allerlei interpretatierichtlijnen en instructienormen. Dat kon Wilson makkelijk doen, want zijn vloot had nog steeds niet het mondiale primaat. Hij liet het dus zo, de Volkenbond zou het Zeerecht verder wel regelen dacht Wilson. Zo verdween de vrijheid van de Volle Zee eigenlijk weer onder het stoffig karpet van de Salle d’Horloge aan de Quai d’ Orsay. Daar zaten de diplomaten zich kapot te vervelen. Iedereen wist dat die Vrijheid van de Volle Zee voor de Britten onbespreekbaar was, juist omdat ze hen zo dierbaar was. Ze wilden die Vrijheid gewoon stomweg niet definiëren. Zodat Whotehall ervan kon maken wat het wilde. Dat was ook nodig om het Britse Imperium te sauveren. Dat kon slechts bestaan als de Britse Vloot op die Zee kon doen wat uitkwam. Bij de Washingtonner Vlootconferentie bleef dat zo in 1922. Dat werd na 1945 geprolongeerd al was die vloot inmiddels eigenlijk opgevaren. Dat zou de Falklandoorlog doen uitkomen tot schrik van Margareth Thatcher-Roberts, de kruideniersdochter, die als Iron Lady veel verstand had van oud roest. IJzeren Maggie. Zo bleef dat tot in deze dagen. Maar nu, met Iraans stipulaties jegens de Straat van Hormuz kon dat tot en met het Suezkanaal wel eens in het tegendeel gaan verkeren. En waar blijft het maritieme Westen dan?