Tweeehonderdvijftigduizend slachtoffers, dat is niet niks. Maar het getal stamt uit een gedegen onderzoeksrapport. De verontwaardiging is natuurlijk groot, want dit was systemisch georganiseerd in een verband van grote organisatie-verbanden. Het lijkt dus of er een ethnic cleansing-motief aan ten grondslag lag. Deze Pakistani waren vanaf het begin dat ze beweerden te willen immigreren in de Engelse samenleving al decennia probleemgevallen die absoluut niet bereid waren tot de naadloze sociale integratie in de multiculturele maatschappij van het voormalige roemrijke Britse Rijk. De conservatieve partij was steeds sceptisch, dus de Tories die vaak langdurig aan de knoppen van de regering zaten. Maar de sociaal-democraten binnen de Labourpartij waren er juist van overtuigd dat dit multiculturalisme haalbaar was, reeds omdat de samenleving gemodelleerd kan worden. Ze is maakbaar. Dat was bijna een religie van deze socialisten. Ze bleven het volhouden, soms tegen alle beter weten in van gedragswetenschappers buiten de regeringen. Waar de kiezers in Engeland nu zo boos over blijven is, dat Keir Starmer zijn achterban heeft wijsgemaakt dat de Crown Prosecutorial Service alsnog, via een buitengewoon rechtsmiddel van herziening of revisie, zal goed maken dat decennia lang jonge vrouwen willoos zijn opgeofferd aan grooming gangs door alsnog over te gaan tot (collectieve) dagvaardingen tegen de daders binnen de gangs. Starmer wist heel goed dat dat er niet inzit, dat herziening ten nadele van personen die ooit buiten vervolging zijn gesteld naar Brits recht vrijwel onhaalbaar is, tenzij men het strafrechtsapparaat duchtig hervormt. En dat was Starmer niet van plan. Dat betekent dat Engelse minderjarigen collectief gegijzeld blijven door de tekortkomingen van dat Engelse rechtssysteem, dat een twee partijen-systeem is.
Waarbij de politie via de Procesecutorial Service topadvocaten inzet om alsnog inhaaldagvaardingen uit te brengen aan de enorme groep verdachten. Met als inzet dat de zaken zullen worden aangebracht binnen Crown Courts alsof geen tijd was verstreken waarbinnen bewijsmateriaal is verdampt of onbruikbaar geworden en alsof geen eerdere afdoeningen van dezelfde zaken zijn voorafgegaan. Ik doe dat, omdat het mij niet zal verbazen dat Nederland te zijner tijd in dezelfde soort rechtsongelijkheid terecht zal blijken te komen, omdat hier in Nederland ook door Justitie, Politie en Openbaar Ministerie stelselmatig werd weggekeken en aangiften niet werden behandeld of gedenatureerd. Omdat ik zelf steeds hoor in de wandelgangen van gerechten, politiebureau’s, parketten en gerechtelijke diensten dat dat hier allemaal natuurlijk niet kán voorkomen. Wij Nederlanders zijn wel wijzer. Ondertussen kunnen de slachtoffers in Engeland nergens echt terecht. Fiona Goddard uit de Noord-Engelse stad Bradford is zo’n slachtoffer. Zij werd vanaf haar 13de vijf jaar misbruikt en verkracht door een groep voornamelijk Pakistaanse mannen, onderdeel van een criminele bende die ook handelde in wapens en drugs. “Ik werd verkracht door tussen de vijftig en honderd mannen”, vertelt ze aan de televisierubriek Nieuwsuur. “Ze kwamen vanuit het hele land.” Goddard groeide op in een problematisch gezin en kwam al jong in een opvangtehuis terecht. Veel van de slachtoffers hadden geen stabiele thuissituatie, zaten in opvanghuizen of hadden een mentale beperking. “Het begon met één man”, vertelt Goddard. De ‘loverboy’ deed zich voor als haar vriendje, gaf haar cadeaus, nam haar mee en gaf haar drank en drugs. Daarna werd ze van de ene man aan de andere doorgegeven en steeds op gewelddadige wijze verkracht. “Dit ging jaren zo door.” Geen van deze kinderverkrachters was gearresteerd.
Het hele politiedossier was afgesloten. Bij ambtelijke geregistreerde beschikking, een publiek sepot. Schrijnend zijn de verklaringen van Maggie Oliver, oud-rechercheur. Uit onderzoeken en rapporten blijkt dat zowel jeugdzorg, als politie en justitie vaak desbewust niet ingrepen. En nog wel via een ambtsinstructie, dus op bevel van hogerhand. “De slachtoffers kregen de schuld”, zegt advocaat Amy Clowrey. Met haar team staat ze ruim 200 slachtoffers bij. Ze werden gezien als ‘probleemkinderen’ of als ‘kinderprostituees’. “Bovendien lopen er rechtszaken waaruit blijkt dat de Britse politie in sommige gevallen betrokken was bij het misbruik.” Oud-rechercheur Maggie Oliver werd in 2004 in de regio Manchester op een van de eerste onderzoeken naar de bendes gezet: Operation Augusta. Ze vertelt hoe ze slachtoffers op straat liet aanwijzen waar ze waren verkracht. Ze documenteerde de adressen en noteerde namen van verdachten. Zo identificeerde ze bijna honderd verkrachters van Pakistaanse afkomst die in haar regio binnen een netwerk opereerden.Maar na een paar maanden bleken haar bevindingen verdwenen. “Het was alsof het onderzoek nooit had bestaan. Geen van deze kinderverkrachters was gearresteerd. Het hele politiedossier was afgesloten”, vertelt ze. Multiculturele spanningen waren al lang aan de orde van de dag in deze stad. Wie erdoorheen rijdt via de rondweg merkt het aanstonds. Oliver ziet er twee redenen voor. “De kinderen werden gezien als de laagste klasse: probleemkinderen die zelf voor deze ‘levensstijl’ zouden hebben gekozen. Maar een kind van 12 of 13 jaar kan geen toestemming geven voor seks met een 60-jarige man”, zegt Oliver. “En de verkrachters waren voornamelijk Pakistaanse moslimmannen. Men wilde multiculturele spanningen vermijden.” Enkele jaren later bleek uit een groot onderzoek in een andere Noord-Engelse stad, Rotherham, uitgevoerd door hoogleraar Alexis Jay, dat in de periode 1997-2014 naar schatting 1400 kinderen waren misbruikt. De daders: hoofdzakelijk mannen met een Brits-Pakistaanse achtergrond, maar volgens het rapport werd die etniciteit door autoriteiten onvoldoende vastgelegd uit angst voor een beschuldiging van racisme. Inmiddels zijn er talloze lokale onderzoeken geweest naar grooming gangs in verschillende Britse steden. Er zijn excuses gekomen van politie en jeugdzorg en beloftes gedaan door politici. Er zijn ruim honderd daders veroordeeld in steden als Rochdale, Rotherham, Bradford en Telford. Volgens advocaat Clowrey is het allemaal slechts het topje van de ijsberg. “Het overgrote deel van de slachtoffers heeft zich nog niet gemeld. Dat is simpelweg te traumatisch.” Een landelijk onderzoek (geopend door de centrale regering in een nieuw technisch herzieningsbureau ondergeschikt aan de Prosecutorial Service) naar het schandaal, dat uiteindelijk door voormalig premier Starmer destijds aangekondigd met veel toeters en bellen, is ook nog steeds niet gestart. Er is onenigheid over de terminologie rondom de daders en de reikwijdte van het onderzoek. Een aantal slachtoffers dat zou meewerken, is inmiddels opgestapt. Onder hen ook Fiona Goddard: “Ik vertrouw de politie en autoriteiten niet meer. Ik voel me door iedereen in de steek gelaten.” En daar heeft Fiona gelijk in. De Crown Prosecutorial Service heeft noch de bevoegdheden conform de common law om dit aan te pakken, noch de middelen tot uitvoering, noch de expertise en kan niet zonder bepaalde nova – nieuwe feiten die destijds toen de delicten uitkwamen en/of aangegeven werden redelijkerwijs niet bekend konden zijn – overgaan tot heropening van een zaak die officieel door de politie afgesloten werd. In Nederland is dat niet anders. En Starmer was ooit hoofd plaatselijke politie geweest. Hij wist dat best. En toch beloofde hij deze drastische breedschalige heropening. Daarom zijn de Britten hem zo spuugzat.