Auteur: Gerard Strijards

Theo Linssen had mij aldus jegens De Blieck aangeduid. Zeer juist. Want de advocatuur is een stiel apart. De omgang met cliënten zou mij moeiten baren. Dat voorzag ik zelf óók wel. De klant wil koning zijn, ook als hij Meer…

Theo Linssen bleef volhouden dat we in ieder geval in bezwaar moesten komen tegen de beslissing van deze geheime onderzoekscommissie dat ik op staande voet ontslagen moest worden, kennelijk overgenomen door de faculteitsraad en het bestuur dat daartoe die beslissing Meer…

Linssen ried dat korte geding, omdat, hoe langer ik feitelijk van de Tilburgse werkvloer zou blijven, des te bezwaarlijker en gecompliceerder re-integratie in de facultaire verhoudingen zou blijken. En verder had ik geen schriftelijk dienstbevel door of vanwege die decaan, Meer…

Linssen maakte er vaardig werk van. Hij zette de faculteitssecretaris Baardman onder druk om snelstens alle “onderliggende documenten” te verschaffen die het bestuur hadden genoopt tot deze opzienbarende en voor cliënt zo bezwarende stap. Er was geen hoor en wederhoor Meer…

Enigszins verbijsterd spoorde ik weer naar Eindhoven, mij gelukkig prijzend dat ik althans op afstand woonde van mijn werkplek. Want dat deze bui niet spoedig ging overdrijven, dat was mij wel duidelijk. Wat Nieboer voor maatregelen dacht te gaan treffen, Meer…

Vanaf de lente 1983 was ik veel doende met praktijkgericht onderwijs in het straf- en strafprocesrecht in buitenlocaties, ondermeer te behoeve van de Stichting Studiecentrum Rechtspleging te Zutphen en vakopleidingen voor de strafvorderlijke ressorten.  Die werden geconfronteerd met een toenemende Meer…

Even was ik aldus het lichtend middelpunt van het heelal. Nou ja: dat rondom Tilburg dan. Maar het onderwijsrooster was onverbiddelijk. Ik moest weer vol aan de bak. Er was zelfs belangstelling voor Engels strafrecht. En dat in Tilburg. Ik Meer…

De proffen schaarden zich na de veel te uitbondige laudatio van die collega proximus bij het einde van het gangpad in een dubbele haag en applaudisseerden uitbundig terwijl ik tussen hen door schreed. En wederom omwalmde mij een troebel gevoel Meer…

Wim had inderdaad voor een indrukwekkende promotiecommissie gezorgd met verscheidene gezaghebbende strafjuristen.  Cees Bronkhorst uit de strafkamer van de Hoge Raad der Nederlanden, Gerard Mulder, de calvinistische dogmaticus uit Nijmegen. Maar vooral Jan Remmelink, de zo geëerbiedigde (toen nog wel) Meer…

Mijn moeder had geen idee wat er allemaal bij kwam kijken om zulk een plechtigheid te doen plaatsvinden. Ik evenmin. Maar het was wel duidelijk dat het in de papieren ging lopen. Verder hield ik moeder overal buiten: ze was Meer…

Wim zag het Algemeen Deel van het Wetboek van Strafrecht uit 1881 als een belangrijk richtsnoer om de veelbesproken “wil van de wetgever” te kunnen reconstrueren. Die wil wás er, dat liet hij zich niet afheksen. En die wil was Meer…

Wim zag het in wet gepositiveerde strafrecht als een autonoom gedragsbeheersingsmechanisme. De staatsrechtelijke wetgever – regering met Staten-Generaal – gaf in de wet heel precies of zo precies als mogelijk was aan welke gedraging leidde tot strafrechtelijke sanctionering en welke Meer…