Boeken en media
Wim bleef steeds vaker en langer weg uit Tilburg. Daar maakte ik mij ernstig bezorgd over. Want boteren tussen Wim en zijn collega proximus, die daarnevens ook nog een hooggestemde politieke aspiraties had deed het geenszins. Dat lag beslist ook Meer…
Wat de boomers en de NIX-ers echt wel gemeen hebben is een soort geprolongeerde zelfdestructiedrang die, hoezeer ze kenbaar aanwezig is, door de betrokkenen kundig wordt gecamoufleerd en glashard ontkend. De afwezigheid van burgerlijke omgangsvormen en gestandaardiseerde verlichtende rituelen lijkt Meer…
De boomers trouwden merkwaardigerwijze héél vroeg. Dat was “in”. Dat betekende dat je in de overheersende trend méé ging, een belangrijke eigenschap om te overleven in dit tranendal. De bruidegom was net twintig, de bruid twee jaar jonger. Het heette Meer…
De NIX-er liep verloren in de afbraak die de boomers achterlieten. De boomers waren goed in vernietigen ten eigen bate. Maar iets nieuws dat werkbaar was lieten ze niet zozeer achter: daar was het hen ook niet om te doen. Meer…
De NIX-ers verstarden op den duur in een anti-houding. Tegen alles. En vooral tegen de boomers. Die waren hen net voorgegaan en die hadden de staatsruif eigenlijk leeggegeten. Alle beslissingen die macro structurele vermindering van het welvaartsniveau impliceerden waren de Meer…
De babyboomers surften mee op een nimmer vertoonde steeds exponentieel aanzwellende hoogconjuctuur. Ze kregen te maken met schijnbaar oneindige welvaartsperspectieven. Ze konden zich héél wat permitteren, reeds omdat de vraag naar werknemers per maand aanzwol. En dan ook nog eens Meer…
De babyboomers worden gefixeerd tussen 1945-1955. Ik ben er dus een hekkensluiter van. Ze groeiden op in Herrijzend Nederland dat een wat opgefokt maatschappelijk optimisme kende. Iedereen de handen uit de mouwen, een steentje bijdragen aan een mooier, eerlijker en Meer…
De in de drie voorgaande blogs besproken rituelen omtrent het sterven en de doodsbeleving omringden in het openbare domein de generatie van de babyboomers nog als vanzelfsprekende natuurverschijnselen. Ze wàren er. Ze golden als onontkoombaar. Wilde je ze vermijden, dan Meer…
En zo kende dat landelijke Strijp toch nogal wat specifieke rouwrituelen die ontlastend op het ontremde gemoed werkten bij de verwerking van het leed dat velen bleven voelen al was het maar omdat de ontslapene, hoezeer vaak in het geheel Meer…
In de zestiger jaren van de vorige eeuw was het kerkelijk jaar in de katholieke geloofsgemeenschap waarvan ik natuurlijkerwijs deel uit maakte in het dorpse Strijp seizoen- en dagbepalend. De liturgische gewaden wisselden van kleuren in de adventstijd (paars), de Meer…
In de middeleeuwen gold een fraaie afsterving als een aanbeveling voor het hiernamaals. De Ars bene moriendi. Je kon het leren. Er waren handleidingen voor. Men moest heengaan in het vertrouwen van een eindverlossing en de zekerheid te komen tot Meer…
Het is een middeleeuwse zang die mij steeds weer binnenshoofds overvalt als ik geconfronteerd word met een sterfgeval uit mijn naaste omgeving. Vooral bij bloedverwantschappelijkheid hakt het erin. Zo, toen ik kennis kreeg van het verscheiden van een jongere broer. Meer…