Auteur: Gerard Strijards

Een andere omstandigheid kwam de benarde situatie van moeder, die zich permanent in gijzeling wist door haar kostwinnaar, nog meer compliceren. Het tijdelijk verblijf om ongeveer het jaarlijks kwartaal bij haar ouders in de Hendrick Sorghstraat was, hoezeer ook in Meer…

Moeder werd, geruime tijd nadien, toch weer zwanger. Daarmee brak voor haar de gang naar Golgotha aan. Want de wederhelft was tegen deze gezinsuitbreiding, hoe dan ook. Hij liet dat duidelijk blijken. Hij sprak voortaan van “die kinderen van jou”, Meer…

Het Malieveld heeft er geruime tijd redelijk maagdelijk bijgelegen. Tenminste: in alle betrekkelijkheid, want het wintercircus en de voorjaarskermis hebben er wel gestaan. Maar het publiek heeft toen de bepading via vlonders gehouden, daarom is het gras opgeschoten tot de Meer…

Goor was vroeger hoog. Heel hoog. Ontzettend hoog, eigenlijk. Je hebt geen idee, hoe erg hóóg eigenlijk. In Rotterdam zeiden ze wel: “Het is een hoge mieter, als-ie op een trappie staat!” in dergelijke gevallen. Het is dus, minstens een Meer…

Was deze verzwijging van deze miskraam iets uitzonderlijks? Ik zou zeggen van niet. Wat wel uitzonderlijk is geweest, is dat de echtelieden het zo lang hebben kunnen volhouden om dit aangrijpend voorval weg te houden bij hun kinderen. Destijds was Meer…

Inmiddels liep mijn moeder op alle dagen, zoals dat heette. Ik had, wederom, niets in de gaten. Ik had wel iets in de gaten in mijn directe omgeving, maar betreurenswaardig weinig. Zulks in tegenstelling tot mijn oudste broer. Ik kwam Meer…

Nu freule Korteweg zich verwaardigd had het woord direct tot mijn moeder te richten, durfden de mevrouwen uit de sociale strata waartoe de Kortewegs kennelijk behoorden, óók aan te bellen om te komen telefoneren. Dat was in die dagen nog Meer…

In de kas van  het erkerraam stond op de vensterbank een grote bakelieten telefoon met hoge brug en  kromme hoorn, met ver uitstekend spreekapparaat. Het was een uitstekend toestel. Het had een aparte centrale in de gang met een grote Meer…

Een van de strijdmiddelen van moeder was: vies koken. Bij ernstige misdaden van de kostwinner: héél erg vies koken. Maar natuurlijk binnen de grenzen van de evenredigheid. Het moest niet uitdraaien op een intentionele vergiftigingspoging. Vader moest lijden. Hij moest Meer…

Natuurlijk kwam van het één ook het ander. Huwelijken hebben een organische structuur. Het zijn een soort natuurverschijnselen. Na een daverende start vol romantische perspectieven, ongeremde zelfprojecties en veel te hooggestemde doelstellingen donkert een zekere al te zelfgenoegzame sleur die Meer…

Bij het avondeten bleek steeds dat de kostwinner chronisch benauwd was tekort te komen. Hij tastte als eerste toe bij de diverse gerechten en ronden. Maar ook dan blééf het een punt van voortdurende zorg dat hij ten derde male Meer…

Moeder liet kennelijk het aantal frustratiefactoren oplopen. Totdat ze genoeg had om de stimulans om het huis aan de Zeelsterstraat te verlaten als drijfkracht te bezigen om het pand ineens en onaangekondigd geheel achter zich te laten, eventueel met verwaarlozing Meer…