Categorie: Blog

Mijn ome Nico is van vaderszijde de enige bloedverwant in opgaande linie die nog in het leven is. Ik placht hem vaker op te zoeken. Want hij is een soort gids in de Rotterdamse Stadskerk, de Sint-Laurens. Daar is hij Meer…

Aangezien Nico uitvoerig uiteenzette dat hij er beslist niet tegen kon dat zijn dagindeling nodeloos werd verstoord, en vervolgens uitvoerig uiteenzette dat hij ruim de tijd moest hebben om de HEMA te bereiken met lijn vier en acht, een tocht, Meer…

Nadat de koffie was geserveerd en gedigereerd geschiedde de rondleiding door het ouderlijk huis dat mij sedert kindsbeen nog helder voor ogen staat, omdat hier de tergend langzaam voorbijtrekkende zondagmiddagen moesten worden doorgemaakt. Aan die bijeenkomsten had ik menige herinnering, Meer…

Zo paarde opa-Strijards de oplichtingen van steuntrekkers ten laste van het crisiscomité moeiteloos met zijn status van hoofdcollectant van de parochie van de Heilige Familie. Hij kreeg van dat comité rollen afgekeurd bovenleer. Voor gratis reparatie van de trappers van Meer…

Uitermate belangrijk in mijn beschrijving van ome Nico is zijn unieke sentimentele vroomheid. Ome Nico begint de dag met een gebedsronde van minstens twee-en-een-half uur. Dit is een habitus, die hij met alle Strijardsen, voor zover ik ze persoonlijk ken, Meer…

De gastheer zelf zet zich op een chaise longue naast een verschoten divanbed, waarop tal van foto’s en periodieken liggen opgestapeld. Achter hem takt een Friese kortstaartklok, met zulke een trage regelmaat, dat men ducht dat het geval ieder ogenblik Meer…

Het telefoontje van de 22 oktober jongstleden gaf mij te denken over de familiale vertakkingen in opgaande linie aan de Strijardszijde. Die kant van mijn vader, dus, in de familestamboom. Omdat er nog één ome is die weet hoe deze Meer…

Deze gang naar Rotterdam heeft een voorgeschiedenis. Zondagmiddag, 22 oktober, iets om kwart over drie. Dat is het startpunt. Ik zit thuis. Met een boek.  Het is grijs. Tegen regenen aan. Buiten is het stil. Heel stil. De bomen staan Meer…

Aangezien ik toch wel enigszins opzag tegen deze reis en gang naar mijn ome Nico — ik herinnerde mij van dertig jaar geleden hoe buitengewoon naargeestig hij de ouderlijke woning daar aan de die Berkelselaan had ingericht, een spook- en Meer…

Soms heb ik heel duidelijk gecomponeerde nachtmerries, mijn jeugd betreffende. Ze herhalen zich, wat personages en enscenering betreft en ook qua periode. Een dezer is een avond, waarin mijn oudste broer en ik uitbesteed werden om de dorre en brakke Meer…

De 20e dezer fietste ik bedaard door de Johan Bildersstraat in mijn wijk, komend van de curiositeitenmarkt van het Plein, een vredige ochtend om halfelf. Uiteraard staan in deze straat aan weerskanten auto’s geparkeerd. En uiteraard was er rechts van mij, Meer…

Brieven aan mijn demente tante Gon blijf ik schrijven. Ze is erg katholiek en gaat veel naar de kapel om daar paternosters af te wentelen. Dat ter compensatie van het feit dat Jan, haar man, bij leven en welzijn communist Meer…