Verloren-gevoel
De NIX-er liep verloren in de afbraak die de boomers achterlieten. De boomers waren goed in vernietigen ten eigen bate. Maar iets nieuws dat werkbaar was lieten ze niet zozeer achter: daar was het hen ook niet om te doen. Meer…
Antithetische generatie
De NIX-ers verstarden op den duur in een anti-houding. Tegen alles. En vooral tegen de boomers. Die waren hen net voorgegaan en die hadden de staatsruif eigenlijk leeggegeten. Alle beslissingen die macro structurele vermindering van het welvaartsniveau impliceerden waren de Meer…
Verloren generatie
De babyboomers surften mee op een nimmer vertoonde steeds exponentieel aanzwellende hoogconjuctuur. Ze kregen te maken met schijnbaar oneindige welvaartsperspectieven. Ze konden zich héél wat permitteren, reeds omdat de vraag naar werknemers per maand aanzwol. En dan ook nog eens Meer…
Ingestudeerde onbeschoftheid
De babyboomers worden gefixeerd tussen 1945-1955. Ik ben er dus een hekkensluiter van. Ze groeiden op in Herrijzend Nederland dat een wat opgefokt maatschappelijk optimisme kende. Iedereen de handen uit de mouwen, een steentje bijdragen aan een mooier, eerlijker en Meer…
Babyboomers
De in de drie voorgaande blogs besproken rituelen omtrent het sterven en de doodsbeleving omringden in het openbare domein de generatie van de babyboomers nog als vanzelfsprekende natuurverschijnselen. Ze wàren er. Ze golden als onontkoombaar. Wilde je ze vermijden, dan Meer…
Reinigende rouwrituelen
En zo kende dat landelijke Strijp toch nogal wat specifieke rouwrituelen die ontlastend op het ontremde gemoed werkten bij de verwerking van het leed dat velen bleven voelen al was het maar omdat de ontslapene, hoezeer vaak in het geheel Meer…
Sterfelijkheid als tijdgenoot
In de zestiger jaren van de vorige eeuw was het kerkelijk jaar in de katholieke geloofsgemeenschap waarvan ik natuurlijkerwijs deel uit maakte in het dorpse Strijp seizoen- en dagbepalend. De liturgische gewaden wisselden van kleuren in de adventstijd (paars), de Meer…
Sterven als een kunde
In de middeleeuwen gold een fraaie afsterving als een aanbeveling voor het hiernamaals. De Ars bene moriendi. Je kon het leren. Er waren handleidingen voor. Men moest heengaan in het vertrouwen van een eindverlossing en de zekerheid te komen tot Meer…
Midden in het leven sta je in de dood (Media in vita in morte sumus)
Het is een middeleeuwse zang die mij steeds weer binnenshoofds overvalt als ik geconfronteerd word met een sterfgeval uit mijn naaste omgeving. Vooral bij bloedverwantschappelijkheid hakt het erin. Zo, toen ik kennis kreeg van het verscheiden van een jongere broer. Meer…
Strijp voor eeuwig
De klokken van de Sint Trudo verrijkten mijn jeugd, zoals in het gebed dat ik in het Latijn prevelde tijdens de Latijnse voetgebeden mijn opgang ten altaar God mijn jeugd verblijdde: Introïbo ad altare deï, ad deum qui laetificat juventute Meer…
Schaakmat te Strijp
Voor Maas was nu de hernieuwde oriëntatie van de nieuwe Trudo-kerk een prestige-kwestie geworden. Hij giste, dat Cuypers dat zou tegenwerken, zeker, als dat gepaard zou gaan met een totale demolitie van het middeleeuwse kerkje. Het bedremmelde kerkbestuur was in Meer…
Planologische perikelen te Strijp
Maas had Piet Cuypers al meermalen op bezoek gehad, gecharmeerd als de bouwmeester was van het Strijpse kerkje. Hij had direct gezien dat het in oorsprong een zaalkerkje was geweest dat mede ten doel had gehad militaire voorraden en wachtposten Meer…