Auteur: Gerard Strijards

Zo werd Alfrink een media-persoonlijkheid die in genen dele congruent was aan de sociale nerd die Zijne Eminentie consequent bleef. Hij had dan ook nauwelijks vrienden. Hij voelde mensen niet echt aan. Pastorale bewogenheid bezat hij niet. Hij was geen Meer…

Deze Bernard kardinaal Alfrink bleek een studeerkamergeleerde. Volledig. Maar opvallen deed dat in het begin niet echt. Van een bisschop werd een majesteitelijke afstandelijkheid verwacht in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Aan dat profiel beantwoordde Alfrink van nature. Meer…

Alfrink ging uiteraard als metropoliet van de Nederlandse kerkprovincie naar het Tweede Vaticaans Concilie dat Paus Johannes XXIII had doen bijeenroepen. Deze kerkvergadering zou de universele organisatie van de gelovigen moeten moderniseren, bij de tijd brengen, oecumenisch maken, extraverter. Dat Meer…

Alfrink was een uitmuntende leerling gebleken op de seminaria. Mocht een doctorshoed halen te Rome. Zijn dissertatie was gewijd aan de niet-christelijke voorstellingen over het voortbestaan in het hiernamaals in het Midden-Oosten. Werd kortstondig kapelaan te Maarssen. De gloednieuwe Roomsch Meer…

Wat een moeite deed die KRO er niet voor om deze Bernhard Alfrink zo sympathiek mogelijk bij vooral het katholieke volksdeel over te doen komen in de periode 1965-1980? Steeds weer praatprogramma’s rondom zijn gevenereerd persoon. Want het katholieke Nederlandse Meer…

Deze verhoorsverslagen betreffende ontuchtigheden die religieuzen voltrokken aan de aan hun toezicht, zorg en voogdij toevertrouwde minderjarigen zullen mij mijn levensdagen bij blijven. De wijze waarop de betrokken geestelijke — ook een frater, die geen priester gewijd is, blijft een Meer…

Een scharnierpunt in mijn leven was toen ik ambtshalve te maken kreeg met het onderzoek naar de binnenkerkelijke ontucht in de roomse rechtsorganisatie dat opgedragen was aan de commissie-Deetman, de voormalige politicus. Ik had zelf geen deel aan het actieve Meer…

Herinneringen heb ik natuurlijk wel aan mijn jeugdige gangen. Maar memoires kunnen ze niet zijn. Dan moet je belangrijk zijn. Dat ben ik niet. Ik heb nooit precies een levensplan gehad. Nooit gedacht: dit of dat moet ik bereiken, dat Meer…

Nu lees ik dat Frans, mijn oudste broer, zijn herinneringen in boekvorm heeft uitgebracht. We hebben weinig contact. Het is inderdaad zo dat hij in de derde klas van de HBS al een gedrevenheid had om bij het toneel te Meer…

Zo is mijn Den Haag voor mij. Mijn Den Haag. Voor anderen is Den Haag volkomen anders. Maar Weber, Richard en De Niet deden mij deze zijde van de residentie kennen. We gaan nu huiswaarts, zorgvuldig links lopend aan de Meer…

Mijn tour d’horizon in mijn Haagse biotoop eindigt waar veel van mijn dagen beginnen: bij Koffietent Belmondo. Het ligt aan de kop van de Lange Pooten, op de kruising met de Fluwelen Burgwal en de Herengracht. Ik ga er in Meer…

Aan de overkant van Huis van Arkel ligt het homobastion “De Landman”. De tapperij is sedert eeuwen als de ontmoetingsplaats voor gelijkgeslachtelijk gestemden beroemd. Ongetwijfeld zal het etablissement staan op een kruispunt van onderaardse gangen. Maar, men moet toegeven, op Meer…