Boeken en media
Mijn moeder was bepaald intelligentie niet te ontzeggen. De cognitieve variant, dan. Ze had weinig sociaal vermogen, nauwelijks empathische competentie en straatwijs, gelooid door het banale leven van alle dag, was ze volstrekt niet toen ze besloot met vader te Meer…
Talloze malen is mij verhaald hoe de verkering tussen mijn vader en moeder aankwam in na-oorlog Rotterdam. Mijn moeder groeide verder op in een totaal vernietigd Rotterdam dat nog steeds nawalmde van het terreurbombardement van 14 mei 1940 dat de Meer…
Vaststaat in ieder geval dat opa-Strijards een middenstander was. Geen welgezetene. Maar toch kleine florerende zelfstandige. Hij lapte schoenen. Die voetbedekkingen moesten zeer lang meegaan. Dat deden ze ook, want het waren doorgaans rijglaarzen, met kruisveters lopend over knoppen tot Meer…
Aangezien Nico uitvoerig uiteenzette dat hij er beslist niet tegen kon dat zijn dagindeling nodeloos werd verstoord, en vervolgens uitvoerig uiteenzette dat hij ruim de tijd moest hebben om de HEMA te bereiken met lijn vier en acht, een tocht, Meer…
Nadat de koffie was geserveerd en gedigereerd geschiedde de rondleiding door het ouderlijk huis dat mij sedert kindsbeen nog helder voor ogen staat, omdat hier de tergend langzaam voorbijtrekkende zondagmiddagen moesten worden doorgemaakt. Aan die bijeenkomsten had ik menige herinnering, Meer…
Zo paarde opa-Strijards de oplichtingen van steuntrekkers ten laste van het crisiscomité moeiteloos met zijn status van hoofdcollectant van de parochie van de Heilige Familie. Hij kreeg van dat comité rollen afgekeurd bovenleer. Voor gratis reparatie van de trappers van Meer…
Uitermate belangrijk in mijn beschrijving van ome Nico is zijn unieke sentimentele vroomheid. Ome Nico begint de dag met een gebedsronde van minstens twee-en-een-half uur. Dit is een habitus, die hij met alle Strijardsen, voor zover ik ze persoonlijk ken, Meer…
Het telefoontje van de 22 oktober jongstleden gaf mij te denken over de familiale vertakkingen in opgaande linie aan de Strijardszijde. Die kant van mijn vader, dus, in de familestamboom. Omdat er nog één ome is die weet hoe deze Meer…
Deze gang naar Rotterdam heeft een voorgeschiedenis. Zondagmiddag, 22 oktober, iets om kwart over drie. Dat is het startpunt. Ik zit thuis. Met een boek. Het is grijs. Tegen regenen aan. Buiten is het stil. Heel stil. De bomen staan Meer…
Aangezien ik toch wel enigszins opzag tegen deze reis en gang naar mijn ome Nico — ik herinnerde mij van dertig jaar geleden hoe buitengewoon naargeestig hij de ouderlijke woning daar aan de die Berkelselaan had ingericht, een spook- en Meer…