Boeken en media
Pieter Omtzigt heeft als Kamerlid steeds gehamerd op dat parlementaire budgetrecht. De regering moet alle uitgaven die zij voornemens is te doen bij wetsontwerp aanmelden bij de volksvertegenwoordiging. Goed, er zijn momenten dat die regering in noodtoestand tevoren kosten moet Meer…
Pieter Omtzigt verliet volgens de publieke lezingen het formatie-overleg plotseling. Hij gaf geen reden anders dan dat hij moe was en zich moest bezinnen. Ineens was daar een app. Daarin deelde hij mee dat hij het formatie-overleg verliet, omdat hij Meer…
Opmerkelijk is nu vooral hoe de mainstreammedia alvast besloten hebben dat “het klappen van de formatie” de schuld is van de heer Omtzigt. Ja, niet dat het duidelijk is dat die geklapt is. Bij BNR-Radio was dat meteen een sprankelend Meer…
Woensdagavond de 6e februari was het heel opmerkelijk dat niemand echt wist of de formatie op weg naar een Wilders gestuurd kabinet nu wel of niet geklapt was. Zelfs Plasterk wist het niet, al had hij deze keer een prachthoed Meer…
Wat de Hoge Raad deed in zijn Harmonisatiewet-arrest was: het corrigeren van een defecte wetstekst. Via getrapte ficties die volstonden van hypothetische gissingen over wat er gebeurd zou zijn, wetgevingstechnisch gezien, als de wetgever beter uit zijn doppen had gekeken. Meer…
Deze hypothetische ideaalrechter, bevindelijk en agiel rondreizend door de strata en sociale leeflagen van onze samenleving, zelfreinigend, autodistantief en kritisch op zijn kaste, opereert bij waarheidsvinding en vonniswijzing met tal van zelfbedachte constructies, die alle buitenwettelijk zijn. Want neem het Meer…
Deze rondziende en allesbeproevende, ervaringsdeskundige rechter had, dat was het uitgangspunt, een buitengewoon instinctmatig gevoel ontwikkeld voor de gangbare tijdgeest binnen een maakbare samenleving. Niet als de Wanderer van Schubert, of de Jood Ahasverus, de wandelende Jood, of Erasmus in Meer…
Het thema van de rondsnuffelende rechter die de actuele tijdgeest kundig opsnoof en detecteerde was in de dagen dat ik te Tilburg college liep eigenlijk centraal thema. Niet zozeer de systematiek van de wetten, de uitvoeringsregelen en de rechtsbronnenhiërarchie, waarop Meer…
Het is duidelijk dat de beslissing van de Hoge Raad, vreemd genoeg, nog altijd in het teken stond van het algemeen toetsingsverbod. Het verbod om Nederlandse regelgeving van overheidswege te toetsen aan een “hogere” regeling op haar “innerlijke waarde” in Meer…
Het vonnis van de rechtbank Den Haag, waarin de nationale wet omtrent de verhoging van collegegelden en tot beperking van de studiefinanciering voor bepaalde studenten werd getoetst aan een hogere regeling, hoger conform de Nederlandse leer omtrent de hiërarchie van Meer…
Het zal wel duidelijk zijn, dat Tweede Kamerlid Serrarens met zijn amendement op de Grondwetswijziging van 1952 nu niet direct beoogd had zijn onvoorwaardelijk vertrouwen uit te spreken in de Nederlandse rechterlijke macht als hoedster van het rechtsstatelijk gehalte van Meer…
In de zestiger jaren van de vorige eeuw begonnen steeds meer juristen hun vraagtekens te zetten bij de rechtsvormende betekenis van wetbesluiten in het algemeen. Zij meenden, dat eigenlijk “de wil van de wetgever” niet echt kon bestaan. Want die Meer…