Boeken en media
Twee afscheidsceremonies heb ik kunnen beramen op logistiek niveau. Een in 1999, toen ik de overbrenging van de drie Lockerbie-verdachten naar Nederland had kunnen organiseren. U weet wel die terroristen, die boven het Schotse stadje Lockerbie een verkeerstoestel van een Meer…
Na schaal twaalf, die al een uiterst bevredigend maandelijks inkomen oplevert, gaan ambitieuze ambtenaren – van het genre Lydie – er echt dwars voor liggen. Dan gaat het erop of eronder waarbij arglist, verzwijging, samenweefselen van verdichtselen en valse hoedanigheden Meer…
Deze Lydie was bibliothecaresse te Groningen geweest aan de juridische faculteit. Ze had colloquium doctum gedaan, dus een buitenopleiding om toch een academische studie te volgen en vervolgens Nederlands recht gestudeerd. Ze wou, wegens vechtscheidingsperikelen weg uit Groningen. Kwam naar Meer…
Het werd een geruchtmakende arbitrage bij mij thuis aan de Brink 572 te Loosduinen. De dames hadden een scheidsgericht opgericht dat zou beslechten wie te dezen de beledigde partij zou zijn: Hetty of Gerard. En wat dan de schadecompensatie van Meer…
Komend uit het Zuiden was ik nog niet bekend met het fenomeen van de wat gefrustreerde hogere ambtenaresse die het eigenlijk heel best heeft gedaan ambtelijk gezien wat schaalontwikkeling betreft, maar ineens op middelbare leeftijd erachter komt dat er geen Meer…
Mevrouw Haanstra besloot al snel dat ik maatschappelijke begeleiding nodig had en vervolgens dat zij de aangewezen figuur was om mij die te bieden. Ze was vervroegd gepensioneerd door het Christelijke Maatschappelijk Hulpbetoon in de genoemde Willemstraat. Want ze kon Meer…
Het aardige van de mevrouw Haanstra was – ook zij is tot haar vaderen verzameld – dat zij op de hoogte was van de droomduidingen bij Adler, Freud en Jung en die als vakvrouw ook steeds had kunnen toepassen op Meer…
Boven mij aan het enorme flatcomplex “De Brink” in Loosduinen woonde een mevrouw Haanstra. Enny. Ik kwam aan die Brink tegenover de heilloze Lozerlaan te wonen op 1 juli 1986. Grote vierkamerflat. Spuugduur. Maar ik was er dolblij mee. Want Meer…
Stil en devoot zat hij de familiefeesten uit bij ons thuis aan de Zeelsterstraat, vriendelijk lachend om de vuile moppen die hij doorgaans niet begreep. Hij kreeg nog de zilveren medaille van Oranje-Nassau voor het feit dat hij vijftig jaar Meer…
Ook aan moederszijde vielen grote gaten in de familiebetrekkingen: ooms en tantes werden als door een voor mij onzichtbare hand weggenomen. Meestal was ik op reis naar mijn diplomatieke posten of op missie in verband met mijn liaisontaken betreffende de Meer…
Er wordt in onze families nu veel en bekwaam gestorven, al is bijna iedereen wel zo ongeveer tegen de negentig. De laatste was ome Lou, een oom van vaderszijde, maar toch ook een echte Strijards, dus een achttien-karaaats ellendeling. Ik Meer…
Terstond nadat ik bij het front van de medische post welwillend gehoor had gevonden voor mijn eigenaardige klachten in het gelaat, die ik zeker niet als verlammingen had kunnen diagnosticeren, kwam mij te boven dat recentelijk veel van mijn kennissen Meer…