Boeken en media
De grote mogendheden accepteerden de afscheiding van België. Londen vond, dat de concurrentie van het Vereenigd Koninkrijk der Nederlanden te groot werd. Vooral de grote industrialisaties in de Borinage waren dreigend, vond Whitehall. Dus was het beter het rijk te Meer…
Willem I was een typisch bureaucratisch administrator, met veel begrip voor de toenmalige staatshuishouding en de rol die een overheid zou kunnen spelen door planologie en diepte-investering, maar weinig gevoel voor de massa. Hij dacht in grootschalige economische concepten. Daarbij Meer…
Londen had Willem een groter rijk gegund dan in 1813 was voorzien. Willem mocht de zuidelijke Nederlanden – die wij nu “België” noemen – erbij hebben, mét Luxemburg. Maar dan moest hij bezweren dat hij de Belgische katholieken non-discriminatoir zou Meer…
Willem had veel aan het instrumentarium dat de Code Napoléon hem reikte om strafrechtelijk de confessionele politiek met geweldpleging dóór te drukken. De Code stond op gespannen voet met het grondrecht van de vrijheid van vereniging en vergadering. Daar had Meer…
Er waren in het nieuwe Vereenigd Koninkrijk der Nederlanden van 1815 protestanten die grote bezwaren hadden tegen Willems actieve confessionaliseringspolitiek. Ze vonden dat het staatshoofd helemaal niets te maken had met de inhoud van de geloofsleer. Willem vond, dat de Meer…
Tegenover het revolutionaire nationale zelfbestemmingsbeginsel dat in 1792 de Franse natie had bewogen tal van agressie-oorlogen te starten om de natuurlijke grenzen van het Frankenrijk weer te kunnen claimen, stelden de zittende monarchen het legitimiteitsprincipe van de regerende vorst bij Meer…
Onder de Bataafsche Republiek die in 1795 werd uitgeroepen kwam een eerste grondwet voor het Nederlandse of Bataafse Volk tot stand, de staatsregeling van 1798. Ze erkende het grondrecht van godsdienstvrijheid. De rijksoverheid zag af van een positieve christianiseringspolitiek. Dat Meer…
Bij de Vrede van Westfalen werd door de grote mogendheden van dat moment een westelijk Europees machtsevenwicht gevestigd. Die mogendheden waren vooral Frankrijk, Engeland, Nederland en Spanje. Ze trachtten de macht van het Heilig Roomse Rijk van de Teutoonse Naties Meer…
Na 1450 — niet toevallig ongeveer ten tijde van de belegering van keizerlijk Constantinopel — stiet het christelijk geloofsmassief met al zijn differentiaties per gewest op steeds meer weerstanden bij gelovigen. Vooral in het westelijk deel van het voormalig Romeinse Meer…
Er was wel degelijk een West-Europees geloofsmassief onder de hoede van de paus. Maar met veel territoriale differentaties. Naarmate een bisschop sterker in het zadel zat, stond hij méér typische sacramentaliën toe in zijn rechtsgebied en ook de daarbij passende, Meer…
Het zal generaties geduurd hebben, voordat op dit dunne ijslaagje van christelijkheid geschaatst kon worden. Door de christelijke vorsten, dan. Hun onderdanen bleven heel de middeleeuwen overduidelijk behept met heidens bijgeloof. Wat ze beleden was een rare mix van christelijke Meer…
Nee, dán Karel de Grote. Diens confessionaliseringspolitiek is, net als die van zijn karolingische voorvaderen, glashelder. Hij hem vallen geopolitiek en confessionaliseringstactiek samen. Karel verovert, oostwaarts van de Rijn gaande, veel verder dan de Romeinen zich destijds konden voorstellen. Hij Meer…