Boeken en media
Mijn vader placht in die tijd zich voornamelijk op te houden in zijn immense duivenhok, voorzien van Ketel A-1 jenever. Daar zat onze verwekker uren voor zich uit te staren, omringd door driftig pikkende wedstrijdduiven die maar ongeregeld van voedsel Meer…
“De tijden veranderen en wij veranderen met de tijden”, zo waarschuwde de kerkvader Sint Augustinus ons. Hij vervolgde met de vermaning dat wij zelf die tijden zijn, wij maken de tijden. Daarom verontschuldigt de verandering der tijden nooit voor ontwikkelingen Meer…
Toen ik nog jong was, daar in dat zo landelijke Strijp, heel lang geleden, sprak God nog gewoon Latijn. Hij deed daar niet moeilijk over. En bovendien: Hij kende het ook goed. Een dode taal, moet u rekenen, waarvan de Meer…
De Paastijd werd in huize Strijards doorleefd beleefd. Er werd, dat herinner ik mij geducht, streng gevast, dat wil zeggen: door moeder en de kinderen. De kostwinner deed daaraan niet mee. Hij rekwireerde bij het avondeten de gewone porties vlees, Meer…
Het was vroeger, vooral in die Strijpse jaren waar rooms nog steeds overweldigend troef was, een heel probleem dat ik steeds jarig bleek te zijn in de periode dat de grote vasten, de veertig dagen-tijd, was aangebroken. Ik mocht dan Meer…
Mijn moeder vond het verschrikkelijk, dat ons gezin naar Brabant moest verhuizen. Vader kon echter een aanstelling krijgen als verzekeringsinspecteur bij “De Goudse Levensverzekeringsmaatschappij”. Hij kon in Eindhoven standplaats verwerven voor heel Zuidoost Brabant terwijl hij ook nog agenturen mocht Meer…
Mijn moeder bleef zich in het achteraffe Strijp bij Eindhoven primair verweesd voelen. Ze verstond de mensen niet. Ze zag ze als niet ongevaarlijke Javanen die zich ieder moment tegen de Hollanders konden richten, die het zo goed met ze Meer…
Zoals met Sjaak Kooijman ging het met mijn vader nu ook. Zijn hele leven lang. Vooral nadat hij verhuisd was naar Eindhoven. Want in Rotterdam werd hij in toom gehouden door de krapte in de woning en opa, die bepaald Meer…
Steeds als ik tante Gon tegenkwam of een foto van haar bezag, moest ik denken aan die typische bakermat van mijn jeugd in Rotterdam in het Oude Westen. Ik was kind. En alles was nieuw en imponerend. Ook de bruiloft Meer…
Plotseling ontvalt de familiekring de vertrouwde gestalte van tante Gon Hafkenscheid. Ze was er altijd bij. Met ogen, glimmend van levenslust. Welmenend. Vertrouwend op Gods onpeilbare heilsgeschiedenis. Waar de familie deel van uitmaakte. Wat dacht u dan? Zo was het Meer…
Ook al wordt het in alle toonaarden ontkend, het ICC heeft wel degelijk een zeker vervolgingsbeleid en een indagingspolitiek die vanaf het prille begin )26 juni 2003) werd afgestemd met grotere mogendheden die men vooral in Het Westen moet zoeken. Meer…